Αριθμητική αταξία

Διαβάζω στο χθεσινό, 23/9, ρεπορτάζ του Γιάννη Μπασκάκη στη «Συντακτών» για την αντίδραση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε εκπεφρασμένη, επικριτική για την κυβέρνηση (υπουργείο Πολιτισμού), γνώμη του βουλευτή της Ν.Δ. Μάριου Σαλμά, ενός εκ των «11» των «κόκκινων» δανείων, ότι «…ο μεγάλος φόβος από δω και πέρα του μεγάρου Μαξίμου [είναι] να εκδηλώνονται όλο και περισσότεροι “γαλάζιοι” βουλευτές ασκώντας εσωκομματική κριτική στην κυβέρνηση, οι οποίοι θα προστίθενται κάθε φορά στους 11 που έχουν ήδη καταγραφεί ως διαφωνούντες».

Εχει δηλαδή, κατά το ρεπορτάζ, ήδη διαμορφωθεί πυρήνας/αποδέκτης διαφωνιών στο κυβερνών κόμμα δυνάμει διαστελλόμενος, που θα ασκεί κριτική σε κυβερνητικές επιλογές «απ’ τα μέσα». Ενα κόμμα, πολλές απόψεις, είναι μάλλον εκδοχή κοντά στα δημοκρατικά ήθη. Η άλλη εκδοχή είναι ένα κόμμα… αποκομμάτων. Οπότε, χαιρέτα μας τον πλάτανο μέχρι να βρεθεί πάλι η άκρη και πού κόπηκε το νήμα της… αυτοδυναμίας.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα ή εξελιχθούν έτσι, φοβάμαι πως αν με κάτι τροφοδοτεί ακόμα, ως πρακτική, η Αριστερά τη Δεξιά είναι μια αριθμητική αταξία που προέρχεται από διαφωνίες και σχίσματα, παρεκκλίσεις και διασπάσεις. Οπου κανένας αριθμός δεν είναι ακριβώς αυτός που εμφανίζεται ή όπως εμφανίζεται. Είναι κάτι σαν τους Τρεις Σωματοφύλακες που όλοι γνωρίζουμε πως ήταν… τέσσερις.

Βέβαια, τα αντιπολιτευόμενα μίντια από τους «11» προβάλλουν περισσότερο τη δυναμική της διαφωνίας και λιγότερο, έως που παραβλέπουν, τη διακηρυγμένη φιλοδοξία των «11» να παρέμβουν στο κενό που αφήνει η απουσία της θεσμικής αντιπολίτευσης· άλλη αριθμητική αταξία κι εκεί, που ο καθένας τη χρωματίζει με τα δικά του… εικαστικά γούστα.

Ομως, ο μεγάλος φόβος, όχι για το μέγαρο Μαξίμου, αλλά για τη χώρα, θα είναι σε λίγο να έχουμε ντε φάκτο μόνο κόμματα προερχόμενα από διασπάσεις, που θα έχουν προκύψει μετά από δύο κυβερνητικές αυτοδυναμίες του Κυριάκου Μητσοτάκη! Ε, αυτή η επίδοση σίγουρα θα σηματοδοτήσει μια νέα εποχή… παγετώνων.