Δεν έπαιξαν και πολύ στα χθεσινά πρωτοσέλιδα οι βομβητές που εξερράγησαν από (μη ομολογημένους για την ώρα, αν και αυτό είναι άνευ σημασίας· ουδείς αμφιβάλλει) ισραηλινούς δάκτυλους στον Λίβανο εναντίον στελεχών/μελών της Χεζμπολάχ και λοιπών παρατυχόντων σκορπώντας θάνατο και γεμίζοντας νοσοκομεία με τραυματίες· δεκάδες οι πρώτοι, χιλιάδες οι δεύτεροι.
Στην ήσυχη, ευδαίμονα και μακράν των πολέμων χώρα μας, φαίνεται ότι τα εγκλήματα διαρκούν όσο και τα θαύματα: με το ζόρι, τριήμερο· μέχρι το επόμενο θαύμα ή έγκλημα. Δυο-τρεις προαναγγελίες μόνο για μέσα σελίδες, πουθενά πρώτο θέμα και… δόξα τω Φλωρίδη, τω Χατζηδάκη και στους έντεκα αποστόλους της εσωκομματικής κυβερνώσας αντιπολίτευσης.
Βομβητές σε υποστολή για την ώρα, μέχρι νεωτέρας… που έλεγαν σε αραχνιασμένα ανακοινωθέντα. Μόνο που από την περασμένη Τρίτη (17 Σεπτεμβρίου 2024· θα τη θυμηθούμε πολλές φορές στο μέλλον αυτή τη μαύρη χρονολογία) άλλαξαν τα έως τότε γνωστά και, μέσες άκρες, αποδεκτά πατήματα της Ιστορίας. Περάσαμε στη φάση την αλλόκοτη, της μετα-Ιστορίας των παγιδεύσεων. Οπου οι τηλεχειριζόμενες, δολίως ενσωματωμένες παγίδες με εκρηκτικά σε αθώα αντικείμενα χρήσης, τα ποικιλώνυμα γκατζετάκια, παγιδεύουν από κινητά τηλέφωνα μέχρι ηχοσυστήματα αυτοκινήτου και από φωτοβολταϊκά πάνελ μέχρι ηλεκτρονικά ρολόγια τοίχου.
Ομολογώ, τρόμαξα όταν είδα πως όπως ένα τρομο-κράτος παγίδευσε πολλά από τα παραπάνω στον Λίβανο, με ίδια ευκολία, παραμερίζοντας κάθε αρχή και κάθε κώδικα ηθικής συμπεριφοράς, μπορεί να παγιδευτεί, δολίως, το laptop στο οποίο γράφω τώρα και να γίνει… μπούμερανγκ. Τρόμαξα περισσότερο, πανικοβλήθηκα όταν είδα ότι το viber, με το οποίο επικοινωνώ και ανοίγω την καρδιά μου σε αγαπημένα πρόσωπα, που αργούμε να βρεθούμε και να τα πούμε από κοντά, είναι εφαρμογή ισραηλοελληνική (αμέσως πήγε το μυαλό μου σε κείνη την ξεχασμένη βρομοϊστορία του predator με τις παρακολουθήσεις), που αναπτύχθηκε από τον ιαπωνικό όμιλο Rakuten και εδρεύει στη Λευκωσία. Το εφιαλτικό μέλλον, νεκροζώντανο, μπρος στα μάτια μας…
