Τα όσα υποστήριξε ότι έκανε έως τώρα ο κ. Μητσοτάκης, στην ομιλία του στη ΔΕΘ το Σάββατο, πρώτον δεν είναι αυταπόδεικτα (δεν είναι αποδεκτό ότι καλά και ντε έγιναν επειδή το λέει ο ίδιος· οι αριθμοί άλλωστε μαγειρεύονται, εν αντιθέσει προς την πραγματικότητα που σερβίρεται ωμή και κάποιες φορές δεν καταπίνεται με τίποτα…) και δεύτερον, σε πολλά από, ας πούμε, τα κοινής αποδοχής ότι όντως έγιναν, δεν έχουν ακόμα επιμετρηθεί οι επιδράσεις: πόσο ήταν (είναι) θετικές, αρνητικές ή αδιάφορες· οι κοινώς λεγόμενες «μπαρούφες».
Τι μένει μετά από αυτά; Μένει κάτι πολύ σημαντικό, ζωτικό για πολιτικούς και πρωθυπουργούς, όπως ο κ. Μητσοτάκης. Μένει το αχανές τοπίο του μέλλοντος, το οποίο μέλλον θεωρητικά δεν είναι μόνο τα «τρία τέρμινα» των καφετζούδων· για πολιτικούς κατηγορίας Μητσοτάκη, που έχουν το ψέμα ψωμοτύρι και διαλαλούν «κανονικότητες» και «επανεκκινήσεις», μέλλον μπορεί να είναι και ο «άλλος μήνας», ο Οκτώβριος· έχει προαναγγείλει άλλωστε, από 1ης Οκτωβρίου, 17% μείωση στα τέλη διοδίων Πελασγίας, προς αρωγή (και ευδοκίμηση… και τι δεν έχει περάσει ο τόπος, ποιος τα θυμάται…) των συνεχώς πληττομένων από πέρσι Θεσσαλών.
Και τι να πούμε (πολλοί το λένε…): «Ας μην τον ψηφίζατε;». Λάθος. Το «καλά να πάθετε» στην πολιτική δεν είναι δεύτερο πρόσωπο, είναι πρώτο, δεν είναι «πάθετε», είναι «πάθουμε» και «πάθαμε». Οι κυβερνήσεις δεν κυβερνούν μόνο τις πλειοψηφίες που τις επέλεξαν, μας κυβερνούν όλους, άρα ψηφοφόροι του κυβερνώντος κόμματος, ψηφοφόροι όλων των άλλων κομμάτων, αλλά και απέχοντες (58,76% στις πρόσφατες ευρωεκλογές!), όλοι ίδια πληρώνουμε το λάδι και το πετρέλαιο.
Η «εκδίκηση» στην πολιτική βγάζει από το κάδρο (ευθυνών και ενδιαφέροντος) αυτόν που υπερψηφίστηκε, κάτι που μια χαρά τον βολεύει, αφού μπλέκει οπαδούς σε «κοκορομαχίες» με τον ίδιο στο απυρόβλητο· να λέει π.χ. ότι «θέ’τε δε θέ’τε, εγώ θα κυβερνάω και με 5%»! Το είπε και αυτό ο αθεόφοβος!..
