Διάβαζα στην προχθεσινή «Εφ.Συν.» το ρεπορτάζ του Τάσου Σαραντή για την πορεία διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στα Οινόφυτα εναντίον της ρύπανσης από τα εργοστασιακά απόβλητα που μολύνουν τον βοιωτικό ποταμό Ασωπό και την ευρύτερη περιοχή.
Οι πολίτες που διαμαρτυρήθηκαν –μάλιστα υπό συνεχή βροχή– μετά από έκκληση του περιβαλλοντικού κινήματος σωτηρίας του Ασωπού Save Asopos και προέρχονταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας, απαίτησαν καθαρό νερό, καθαρή γη, καθαρές τροφές και καθαρό μέλλον για ανθρώπους και ζώα, αντιδρώντας σε περιβαλλοντικό έγκλημα που διαπράττεται… 46 χρόνια∙ από την ανακήρυξη της περιοχής σε βιομηχανική ζώνη!
Παρά τα μνημόνια και την κρίση (που προηγήθηκε μεν των μνημονίων, αλλά τα μνημόνια, για την ώρα, την… αναβάθμισαν), την ανεργία, τα λουκέτα και λοιπά συναφή, και βιομηχανικές ζώνες διαθέτουμε και εργοστάσια που παράγουν∙ στην περίπτωση της ζώνης Οινοφοίτων και της λεκάνης απορροής του Ασωπού, εκτός άλλων, παράγουν: νιτρικά, δισθενή μόλυβδο, ιόντα χλωρίου και το… κορυφαίο (γνωστό εκ της προδικασίας…) εξασθενές χρώμιο που προκαλεί γενετικές καρκινογενέσεις.
Τώρα περνάμε στα δύσκολα∙ στην… πίσω αυλή του προβλήματος, μήπως και διακρίνουμε λύση. Τι μας… διδάσκει το ρεπορτάζ: «Σήμερα», λέει, «περισσότερες από 1.000 βιομηχανικές εγκαταστάσεις έχουν χτιστεί στη ζώνη Σχηματάρι-Οινόη-Οινόφυτα δίπλα στον Ασωπό (παρότι ο ακριβής αριθμός δεν είναι γνωστός ούτε στις τοπικές αρχές ούτε στην πολιτεία)»! Ετσι λέει το ρεπορτάζ: ο ακριβής αριθμός είναι άγνωστος, στην τοπική αυτοδιοίκηση και στο κράτος∙ εικάζω, επομένως, πως είναι άγνωστος στα κόμματα, στα συνδικάτα (όπου και όποια δεν είναι συνδικάτα-σφραγίδες), στις περιβαλλοντικές οργανώσεις…
Το αιώνιο πρόβλημα της χώρας: δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία∙ τα προβλήματα γίνονται αντιληπτά από τις επιπτώσεις. Η εστία του προβλήματος εντοπίζεται μεν (κάπου…), αλλά ουδέποτε «χαρτογραφείται» ακριβώς (μένει στο περίπου…). Ευτυχώς, υπάρχουν και αυτοί που αντιδρούν. Αλλιώς θα μαθαίναμε τα… καθέκαστα από τη… νεκροψία!
