Από τα μνημόνια στα μνημεία

Διάβαζα στη χθεσινή «Εφ.Συν.» το δισέλιδο: «Βαρύτατες ποινικές κυρώσεις για τα αδικήματα φοροδιαφυγής» και φρίκαρα.

Οχι τόσο με τους όρους και… υποόρους που θα υποχρεώνουν τους φορολογούμενους να πληρώνουμε και τα… χρωστούμενα της Μιχαλούς, προκειμένου να ευαρεστηθούν οι δανειστές να εκταμιεύσουν και να μας αποδώσουν την πρώτη… υποδόση.

Οσο με κάποιες «λεπτομέρειες» περί το εισπράττειν που, χωρίς να θέλω να φανώ αγενής, δείχνουν πόσο σοβαρά μελέτησαν το ζήτημα, τόσο οι δανειστές που υπέβαλαν προϋποθέσεις, μέτρα και «ιδέες» φορολόγησης, όσο και οι εντόπιοι του υπουργείου Οικονομικών και της κυβερνήσεως που ανέλαβαν να κάνουν αυτά τα μέτρα… λιανά και να μας τα εφαρμόσουν∙ τουτέστι, να μας… λιανίσουν.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, τι προσδοκούν και πώς το σκέφτηκαν να κατεβάσουν την κατώτερη οφειλή του διαβόητου Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ), από τα πέντε ευρώ που ήταν έως τώρα, στο ένα.

Και αν υπολόγισαν, πόσο θα κοστίζει στο Δημόσιο η έγγραφη ειδοποίηση οφειλής δύο ευρώ (που αποκλείω να κοστίζει λιγότερο από δύο ευρώ!) και πόσο, επί πλέον, θα κοστίζει στο Δημόσιο επόμενη ειδοποίηση που θα περιλαμβάνει, σε περίπτωση μη έγκαιρης καταβολής, τους επί των δύο ευρώ… τόκους υπερημερίας!

Δικαζόταν κάποτε (λέει παλιό ανέκδοτο) κάποιος για ληστεία μετά φόνου: σκότωσε για ένα… κατοστάρικο (δραχμές τότε).

– «Βρε, ανεκδιήγητε», είπε ο πρόεδρος, «σκότωσες άνθρωπο για ένα κατοστάρικο;».

– «Ε, κύριε πρόεδρε»… απολογήθηκε ο κατηγορούμενος, «εκατό απ’ τον ένα, εκατό απ’ τον άλλο…».

Μην το πάμε κι έτσι ρε παιδιά! Από τα μνημόνια στις ιδιοκτησίες (φόρος και σ’ αυτές) που έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία.

Φόρος για τα νοίκια στον ιδιοκτήτη που ο νοικάρης τον έχει φεσώσει.

Και ποινές φυλάκισης στους φοροφυγάδες, όταν προτεραιότητα έπρεπε να δίνεται στη δήμευση περιουσίας, ακόμα και… καμουφλαρισμένης.

Πώς, μετά, να τους πάρεις στα σοβαρά; Επειδή σου τα παίρνουν;