Θα μπορούσε ο σημερινός τίτλος να είναι και αντεστραμμένος: εξωστρεφής εσωστρέφεια. Δεν νομίζω πως υπάρχει ειδοποιός διαφορά επί της ουσίας. Αν και είναι φανερή, πιστεύω, η διάθεση να σχολιάσω με «μικρή κοντυλιά τερπνή», τα όσα «τρομερά ή λυπηρά» (Σολωμός στα εισαγωγικά) διαπερνούν, αυτές τις ώρες, τον ρευστό και ουδόλως συμπαγή χώρο της Κεντροαριστεράς, κατ’ ευφημισμό: Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη. Που ολημερίς τη χτίζανε, το βράδυ (ε)γκρεμιζόταν…
Χρόνοι, πρόσωπα, εγκλίσεις, συζυγίες και μεταφορές ρημάτων κατά βούληση ενός εκάστου των μελών της πολυπληθούς κοινωνίας της Κεντροαριστεράς, η οποία, επί του παρόντος, μπορεί να ταξινομηθεί ως κοινωνικό/πολιτικό σύνολο κατά το παροιμιώδες: αλλού ο παπάς, αλλού τα ράσα του… Ενώ εξ απόψεως συγκλίσεων και συνεργασιών φαίνεται να έχει επιλεγεί (από τις ηγεσίες), για την ώρα, το… ελπιδοφόρο: ο θάνατός σου η ζωή μου! Και μου ’ρχεται τώρα στη σκέψη παροιμία, ομοούσια του γνωστού: φέξε μου και γλίστρησα, που άκουσα τα… αρχαία χρόνια σε νησί των Κυκλάδων: Είπε ο Γιάννης του Τζανή χαιρετίσματα στη Σέρ(ι)φο. Χαιρετάτε μας τον πλάτανο, δηλαδή· αν και τούτη η τελευταία με τον πλάτανο έχει σοβαρή ιστορική βάση που αφορά την παλιά Αθήνα, μόνο που δεν είναι τώρα ώρες για τέτοια…
Ενα έχω να πω για την ώρα. Τώρα που όλοι της Κεντροαριστεράς ορκίζονται και ελπίζουν στην εξωστρέφεια και ξορκίζουν την εσωστρέφεια (λες και η πολιτική είναι διακόπτης: πάνω εξωστρέφεια, κάτω εσωστρέφεια, τέλος πάντων…). Ή διακρίνουν κίνδυνο που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί επειγόντως, άρα να τα βρούνε, χωρίς αποκλεισμούς. Ή κίνδυνος δεν υφίσταται… κοκορομαχούν και μας παραμυθιάζουν.
Ορίζει η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 120 παρ. 4): «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία». Ας βρουν τις (σημερινές) αντιστοιχίες και ας προχωρήσουν. Αλλιώς… λόγια· έπεα πτερόεντα…
