Το copyright των θαυμάτων…

Ταλαντεύτηκα μεταξύ γέλωτος και δακρύων διαβάζοντας («Συντακτών» 4/4) το ρεπορτάζ του Μάριου Διονέλλη: «Ο τουρισμός κάνει… θαύματα στα Χανιά». Οπου η Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου αναστήλωσε ιστορικό μνημείο με χρήματα ΕΣΠΑ (Εταιρικό Σύμφωνο για το Πλαίσιο Ανάπτυξης, 487.000 ευρώ, για όσους διψούν για λεπτομέρειες…), με σκοπό να κάνει μουσείο εκκλησιαστικών κειμηλίων, που θα λειτουργεί συνάμα και ως χώρος πολιτιστικής κληρονομιάς, στη Σπλάντζια Χανίων (κεντρική θέση, ιστορική, πανέμορφη· τη γνωρίζω!). Με τον μητροπολίτη (Δαμασκηνός), άμα τη περατώσει των εργασιών (2017) να δηλώνει ότι… υλοποιήθηκε ένα «όνειρο»…

Και… όλως παραδόξως, σήμερα, εφτά χρόνια μετά, το… ιστορικό μνημείο-μουσείο εμφανίζεται στις τουριστικές πλατφόρμες (τα Χανιά και η Σαντορίνη, απ’ όσο ξέρω, χρόνια τώρα κρατάνε την πρωτιά στις τουριστικές προτιμήσεις!) ως «πολυτελής και σύγχρονη πρόταση διαμονής (270 ευρώ τη βραδιά τον Αύγουστο με τις παχιές μύγες…), με βενετσιάνικο άρωμα και αίσθηση, πολύ κοντά στην καρδιά της πόλης των Χανίων, εκεί όπου η νέα πόλη συναντά τα ενετικά κτίρια και το Παλιό Λιμάνι»!

Τέτοια προβολή… μουσείου εκκλησιαστικού που να ξεχειλίζει από λυρισμό δεν θυμάμαι άλλη φορά στη ζωή μου! Ιδίως εκείνη η «εξωτερική βεράντα με θέα τον Τουρκικό Μιναρέ (σημ. τότε που πήγα, πριν έξι-εφτά χρόνια, αναστήλωναν τον μιναρέ), που διαθέτει εξωτερικό καθιστικό για πολύτιμες στιγμές χαλάρωσης»… κι όποιος καταλάβει, κατάλαβε… (μου φαίνεται ότι θα ζητήσω… προμήθεια για το σημερινό χρονογράφημα!).

Τι να πεις μετά για κείνη την ξεχασμένη υπόθεση με το… θαύμα του Εφραίμ και του Αρσένιου στο Βατοπέδι που τεμάχιζαν σε στρέμματα τη λίμνη Βιστωνίδα και στο τέλος δεν έπαθαν τίποτα. Ή για το άλλο, το μεγαλύτερο… θαύμα, με κείνη την αμαρτωλή Ναοδομία που φόρτωσε τα «πανηγυρόσπιτα» στα ερημοκλήσια των Κυκλάδων με βίλες και πισίνες, και που εκεί πια ούτε δίκη δεν έγινε… Εχει, βλέπεις, η Εκκλησία το copyright των θαυμάτων…