Μπορεί η Κούβα να δοκιμάζεται σκληρά από το εμπάργκο των ΗΠΑ, 63 χρόνια τώρα. Μπορεί η επαναστατική, όπως αυτοπροσδιορίζεται, κυβέρνησή της να μην επιτρέπει την αποδημία των πολιτών, αλλά και να μη δέχεται ξένους, ώστε να διατηρηθεί το σημερινό ισοζύγιο προσφοράς/ζήτησης εργασίας που επισήμως είναι ισοσκελισμένο, με μηδενική ανεργία. Ομως, ανεπισήμως, πέρα από στατιστικές, διέκρινα απέραντη ανοχή των αρχών σε ό,τι μπορεί να θεωρηθεί απασχόληση, πλην της κλοπής βεβαίως. Το βέβαιο είναι πως οι ξένοι που έχουν άδεια διαμονής και εργασίας στην Κούβα, σήμερα, κυρίως απασχολούμενοι στον τουρισμό, αλλά και κάποιοι τεχνικοί, δεν ξεπερνούν τους 700–800.
Ολα αυτά –εμπειρίες και στοιχεία, όσο το δυνατόν ακριβή, ενός ταξιδιώτη λίγων ημερών– καθόλου δεν σημαίνουν ότι η Κούβα, πέραν του εμπάργκο, είναι χώρα απομονωμένη από τη διεθνή κοινότητα, εσωστρεφής και αποκλεισμένη, από έξω κι από μέσα… Μετά τη διάλυση του «ανατολικού μπλοκ», των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού», αφού πέρασε ένα μεγάλο διάστημα, τριών-τεσσάρων χρόνων, αναπροσαρμογής υπό συνθήκες αφόρητης ένδειας με εκατόμβες θανάτων, επί Κάστρο ακόμα, προχώρησε σε μεγάλα «ανοίγματα προς τη Δύση» και τις διεθνείς οργανώσεις.
Με πρώτο άνοιγμα στον τουρισμό, πρώιμο, κιόλας από το 1983. Ακολούθησαν συνεργασίες με UNESCO (τεράστιο πρόγραμμα διάσωσης και διατήρησης αρχιτεκτονικών αριστουργημάτων, 17ος αιώνας και μετέπειτα, σε Αβάνα και άλλες πόλεις, κάστρων και άλλων ιστορικών μνημείων). Με Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (παραγωγή κουβανέζικου εμβολίου αντι-Covid,· χώρα με τον χαμηλότερο, αναλόγως πληθυσμού, δείκτη θανάτων από Covid· ελεγχόμενο· στην Αίγυπτο, που ήμουν πέρσι, δεν ανακοινώνονταν καν αριθμοί νεκρών!). Με FAO (Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργιας) για επισιτιστικά προγράμματα. Με WWF (Διεθνές Ταμείο για τη Φύση) και άλλες περιβαλλοντικές οργανώσεις, για την προστασία ενός περιβάλλοντος, όπου το πράσινο και οι βιότοποι είναι σχεδόν το… σύνολο της χώρας! Μόνο αν τα δεις, τότε ίσως τα πιστέψεις! Οι Τροπικοί έχουν τον… τρόπο τους.
