Οση μπάλα δεν είχα δει νέος, βλέπω τώρα, στα γεράματα, χάρη στον μικρό εγγονό μου. Πήγαινα και στον μεγάλο, αλλά πια ο μεγάλος άλλαξε αθλητικές πεποιθήσεις! Μου βγήκε βέβαια η πίστη να ανεβώ κάτι απότομα σκαλιά μέχρι το γήπεδο του Καματερού, που είναι σε λόφο στις παρυφές της Πάρνηθας.
Είδα όμως και μια άλλη Αθήνα αφ’ υψηλού, αθέατη σε μας του ανατολικού Λεκανοπεδίου· φύρδην μίγδην, με δρόμους εκεί που δεν τους περιμένεις και αδιέξοδα που σε αναγκάζουν είτε να αλλάξεις πορεία είτε να γίνεις… αναρριχητής. Κάτι ανάλογο –ακόμα χειρότερο το καλοκαίρι!– είδα προ ετών σε περιοχές/επιτομή αυθαιρεσίας στην παραθαλάσσια Ανατολική Αττική.
Πόλη το Καματερό πλέον. Δίπλα και το Ζεφύρι, μετά το Ιλιον. Δεν ξέρω πια και αν υπάρχουν ως επίσημη ονομασία τα Λιόσια και τα Ανω Λιόσια, αν και συνεχίζει να υπάρχει η οδός Λιοσίων. Είχα να πάω κατά κει καμιά σαρανταριά χρόνια, όταν παντρεύτηκε (κάπως αργά!) παιδικός μου φίλος!
Μου έφτιαξε τη διάθεση συμπαθής και νόστιμη κοπέλα που μου έδινε τον στιγμιαίο καφέ για το γήπεδο. Τη ρώτησα: «Εχεις ακούσει ποτέ τη φράση: “Κάνε παιδιά να δεις καλό”;». «Κάθε μέρα την ακούω! Μου τη λέει η μαμά μου…» απάντησε! Πεθαίνω για έξυπνες απαντήσεις!
Ειδυλλιακό το γήπεδο. Ωραίο το ματς, πολλά γκολ, 3-3 η Κηφισιά (γηπεδούχος) με τον ΟΦΗ. Πρωτάθλημα της 17Κ (17χρονοι) για όσους (και όσες, γιατί έχω γνωρίσει οπαδούς γυναίκες με πάθος αλλά και ποδοσφαιρική κατάρτιση, να παθαίνεις πλάκα) γνωρίζουν από πρωταθλήματα ακαδημιών ποδοσφαίρου· ένας άλλος κόσμος· ασύλληπτα διευρυμένος. Μεγάλος πληθυσμός, που μετακινείται από γηπέδου εις γήπεδον, ορεινό και πεδινό, στα πέριξ της Αττικής, αλλά και στην επαρχία, επί πρώτης κατηγορίας. Οπου μαζί με τα παιδιά, «παίζουν» και οι γονείς, από την εξέδρα (ενίοτε, ευτυχώς σπάνια, με τρόπο άκομψο). Πότε πότε μετέχουν και οι… παππούδες…
-320x213.png)
