Σχολιάστηκε εκτενώς ο «καρνάβαλος –“Κασσελάκης”» καιόμενος, ενδεδυμένος και ψιμυθιωμένος γυναικεία, στα Μωραΐτικα της Κέρκυρας. Ποια σάτιρα και τρίχες κατσαρές! Ανατριχίλα μού έφερε η είδηση, προπαντός η εικόνα, όταν την είδα μετά στο You Tube. Μου ήρθαν αυτομάτως στον νου οι πυρές μαγισσών τον Μεσαίωνα! Φαίνεται πως όταν μιλάμε –όσοι μιλάμε τέλος πάντων– για κοινωνίες ανοχής και κάποιοι μας… μέμφονται, τρομάρα τους, σαν «δικαιωματιστές», όπως κάποιοι ομοειδείς παλιότερα μας… λοιδορούσαν σαν «κουλτουριάρηδες» (αποδέχομαι και τα δύο ως τίτλους τιμής: ναι, αισθάνομαι δικαιωματιστής, όπου βλέπω να καταπατούνται δικαιώματα, και κουλτουριάρης, όταν βλέπω να πάει να γίνει νόμος και τάξη η χυδαιότητα).
Φαίνεται, λοιπόν, ότι κάποιοι, όταν ακούνε για «κοινωνίες ανοχής», εννοούν να ανέχονται και να μην αντιδρούν στα αίσχη και τις χυδαιότητες, όπως αυτές που έγιναν στα Μωραΐτικα της Κέρκυρας. Διότι, όπως είδα σχετικά, στο Διαδίκτυο, ο εν λόγω καρνάβαλος, που υποδυόταν, σε χυδαία παραλλαγή, τον πρόεδρο κοινοβουλευτικού κόμματος, παρέμεινε επί ώρες καιόμενος, «ενώ αλγεινή εντύπωση προκάλεσε το γεγονός πως κανείς δεν έσπευσε να αντιδράσει στη δημιουργία του συγκεκριμένου ομοιώματος, όσο ήταν σε εξέλιξη η εκδήλωση».
Μία κοινή, κοινότατη, αποκρουστική… διαπόμπευση! Να θυμίσω εδώ το «έθιμο» της διαπόμπευσης, μόνο για γυναίκες, που συλλαμβάνονταν επ’ αυτοφώρω επί μοιχεία, το πήραμε οι νεότεροι από τους αρχαίους και το τηρούσαμε… ευλαβώς (πετούσαμε ακαθαρσίες στις διαπομπευόμενες «μοιχαλίδες» που κάθονταν ανάποδα στα καπούλια γαϊδάρου, στο ίδιο μέρος με τους αρχαίους, νοτιοανατολικά της Ακρόπολης, όπου σήμερα η Διονυσίου Αρεοπαγίτου – Αποστόλου Παύλου), απαγορεύτηκε, περί τα μισά του 19ου αιώνα, όταν υπερβάλλων ζήλος άρρενος (όπως αυτοί που είχαν την έμπνευση του «βασιλιά – καρνάβαλου» στα Μωραΐτικα…), αντί ακαθαρσιών εκσφενδόνισε στη διαπομπευόμενη λίθο θανατηφόρο!
Θα πούμε όμως λίγα ακόμα αύριο, για το άθλιο «άθλημα» της… εθιμικής πυράς και τι φωτιές μας άναψε κάποτε, που οδήγησε ακόμα και σε αποκλεισμό της χώρας…
-320x213.jpg)
