Οταν έγραφα το χθεσινό χρονογράφημα, ως «Ενας από την πρώτη “Ελευθεροτυπία”», για τα σήματα της «Ελευθεροτυπίας» και των τριών εκδόσεων –καθημερινή, κυριακάτικη, ηλεκτρονική– που περιήλθαν, με πλειστηριασμό, σε εταιρεία του Βαγγέλη Μαρινάκη, δεν είχα βέβαια υπόψη την ετήσια έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την «Ελευθερία του Τύπου στην Ευρώπη: Ωρα για αλλαγή πορείας» που δημοσιοποιήθηκε την Τρίτη και δημοσιεύτηκε την Τετάρτη στη «Συντακτών» υπό τον τίτλο «Νέο χαστούκι στην Ελλάδα για την ελευθερία του Τύπου»· εννοώντας προφανώς την κυβέρνηση που νομοθετεί ή ενεργεί με πράξεις και παραλείψεις, διότι η Ελλάδα, αορίστως, δεν φέρει ουδεμία ευθύνη η δόλια για όσα πράττουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις που την εκπροσωπούν.
Τέλος πάντων, αν και δεν ανέτρεξα στο πλήρες κείμενο της έκθεσης του Συμβουλίου της Ευρώπης (98 σελίδες), στο ρεπορτάζ της «Συντακτών», όπου αδρά περιγράφεται το «χαστούκι», δεν είδα αναφορά, γενικά, σε θέματα συγκέντρωσης των ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης, σε λίγα και ξένα (εννοώ μη επαγγελματικά) χέρια, γεγονός που, κατά τη γνώμη μου –και δεν τη… μονοπωλώ–, επιτείνει την κρίση στον Τύπο με ποικίλες μορφές λογοκρισίας και παραβιάσεων της ελευθεροτυπίας.
Στη χώρα μας, είναι πλέον πασιφανές και ουδείς αμφιβάλλει ότι συγκεντρώθηκε το σύμπαν της «ενημέρωσης» σε λίγα χέρια, παραγωγή και διανομή, μη επαγγελματικά, με σκοπούς αλλότριους από την πραγματική ενημέρωση και με την ενημέρωση αλλαγμένη σε μέσον, σε εργαλείο απάλειψης κρίσιμων ειδήσεων ή στρέβλωσης και παραπληροφόρησης ή πίεσης προς απόσπαση ποικίλων εκδουλεύσεων και παραχωρήσεων.
Δεν γίνονται πλέον, δεν επιχειρούνται εκδόσεις. Γίνονται… επενδύσεις επιχειρήσεων, σε βαθμό που είναι πλέον ορατός ο κίνδυνος, το σύμπαν της ενταύθα ενημέρωσης να εξελιχθεί σε… μαύρη τρύπα. Μείνε μετά εσύ με τη δεοντολογία, την αλήθεια, την αντικειμενικότητα, την ηθική, τη δημοκρατία… όλες τις συναφείς αρετές ενημέρωσης και πληροφόρησης και βάλ’ τες στου λούνα παρκ το καρουσέλ να φέρνουν γύρους ιππαστί…
