Διαδήλωση στον Υμηττό…

Εντυπωσιάστηκα. Αμέτρητα χρόνια τώρα ανηφορίζω στον Υμηττό τα πρωινά, καθημερινές και Σαββατοκύριακα. Με όλες τις καιρικές συνθήκες, ακόμα και με χιόνι, αν και δεν ανήκω στους… χιονάνθρωπους, μην πω ότι το χιόνι μού είναι έως και αντιπαθές φυσικό προϊόν.

Ασε το μουσκίδι που γύρισα κάποιες φορές στο σπίτι, από δική μου υπαιτιότητα -δεν εκτίμησα καλά τους οιωνούς. Τέλος πάντων, με τούτα και με τ’ άλλα, τόσο κόσμο στον Υμηττό, όσο χθες, κυριακάτικα, δεν θυμάμαι να ματαείδα άλλη φορά όλα αυτά τα χρόνια. Οχι ότι δεν θα πήγε και άλλη φορά τόσος κόσμος, ασφαλώς και περισσότερος. Ομως εγώ πρώτη φορά έβλεπα τόσο πλήθος -ούτε σε πανηγύρι ή… διαδήλωση!

Βγήκα από το σπίτι χαράματα. Ορθια του φεγγαριού η φέτα. Ορθιο φεγγάρι, ξάπλα ο καπετάνιος, λέει παροιμία για την καλοκαιρία. Μετά τη γέφυρα της Κατεχάκη, το ψηφιακό θερμόμετρο στο δασοφυλάκιο Καραμολέγκου (Δημήτρης Καραμολέγκος, εθελοντής πυροσβέστης, φίλος του Υμηττού, κάηκε σε πυρκαγιά, το 1998, στα 19 του χρόνια!) έδειχνε 3 βαθμούς. Στην ευθεία των ευκαλύπτων ήταν σταθμευμένα δύο αυτοκίνητα, το όλον!

Τύχη καλή, εκείνη την ώρα παρκάριζε το (τρίτο) αμάξι της φίλη, γνωριμία του Υμηττού. Συνοδοιπορήσαμε παρεούλα, συζητώντας διάφορα μέχρι Καλοπούλα. Δυνάμεις είχα και κέφι είχα και καλή παρέα είχα για να συνεχίσω… Χρονογράφημα για σήμερα δεν είχα! Οπότε, χαιρετηθήκαμε με τη φίλη, η οποία και θα συνέχιζε και έκανα μεταβολή, συναποκομίζων βιβλιαράκι, δώρο της φίλης: «Από καρδιάς… Κείμενα για το καθημερινό και το αιώνιο», Ελευθέριος Γ. Ελευθεριάδης, εκδ. Εν πλω!

Επιστρέφοντας στην ευθεία των ευκαλύπτων, ήμουν μπροστά στο… χρονογράφημα: αμέτρητα αυτοκίνητα (πάνω από σαράντα) και κόσμος (χαρούμενος) και ποδηλάτες και μια ομάδα έτοιμη να οδοιπορήσει… Διάβασα μετά στο βιβλίο-δώρο: «…Και τι είναι παράδεισος; Το να κοιτάς πρόσωπο προς πρόσωπο τον άλλον… Και κόλαση; Να είσαι πλάτη με πλάτη με τον άλλον…»!