Σύμπαν διαστελλόμενο…

Για τη «ρεμούλα των επιδομάτων» έγραφα χθες. Θα μπορούσα σήμερα να επανέλθω προφασιζόμενος ότι μου ζητήθηκαν από αναγνώστες περισσότερες διευκρινίσεις. Τίποτα δεν μου ζητήθηκε, άλλωστε και η κουτσή Μαρία γνωρίζει τι χοντρός τζόγος παίζεται με τα επιδόματα.

Ωστόσο, πρόλαβε να με απαλλάξει από ευθύνες προφάσεων ο πρωθυπουργός αυτοπροσώπως, παραδεχόμενος «στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτησή του» («Συντακτών» της Δευτέρας): «Ξέρω ότι η απάντηση στην ακρίβεια δεν είναι τα μέτρα προσωρινού και επιδοματικού χαρακτήρα. Είναι όμως εξαιρετικά χρήσιμα και απαραίτητα, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες παρεμβάσεις μας για συγκράτηση των τιμών στα ράφια».

Τα είπε όλα, χωρίς να πει τίποτα! Το μόνο βέβαιο είναι ότι τα μέτρα προσωρινού και επιδοματικού χαρακτήρα είναι εξαιρετικά χρήσιμα και απαραίτητα στην κυβέρνηση (να επαναλάβω το χθεσινό: σε όλες τις κυβερνήσεις που τα θέσπισαν, αλλά με τη διαφορά ότι η σημερινή, που ήταν και η χθεσινή, τα έχει υπερβεί, σε βαθμό που τα έχει κάνει κυρίαρχη πολιτική της). Επόμενο ήταν άρα, μετά τους «χριστουγεννιάτικους μπουναμάδες» με το «επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης» να περάσει και ολίγη σάλτσα… αυτοκριτικής λέγοντας το αυτονόητο: «Ξέρω ότι η απάντηση στην ακρίβεια…» δεν είναι τα επιδόματα.

Αυτό που δεν υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να μην το ξέρει. Αλλά δεν ξέρω και άνθρωπο που να μπορεί να δίνει επιδόματα στον εαυτό του! Αυτό το κάνουν μόνο οι κυβερνήσεις, με τη σημερινή να το κάνει υπερβαλλόντως κι από πάνω ο επικεφαλής της να λέει (μπορείς να το πεις και ειρωνεία…) ότι ξέρει πως δεν φτουράνε (τα επιδόματα), αλλά για την ώρα αυτά διαθέτει το κατάστημα. Κι άμα σας αρέσει. Αμα δεν σας αρέσει, η άλλη απάντηση είναι το 41%…

Για το εύρος όμως και το βάθος της «επιδοματικής πολιτικής», που ασκεί με διατεταγμένη συνέπεια η κυβέρνηση, θα πούμε ακόμα δυο λόγια αύριο. Μιλάμε για σύμπαν… διαστελλόμενο!