9 Ιουλίου 2015, Λαύκος, Νότιο Πήλιο: «…Τη Χριστίνα τη χαλούσε η μπύρα. Οχι πάντα, αλλά συνήθως τη χαλούσε∙ της έκοβε τα πόδια. Προτιμούσε λίγο κρασί, ένα τσιπουράκι ή, στην παραλία το απόγευμα, ένα κοκτέιλ latin, με ρούμι και τέτοια. Γενικά, δεν έπινε. Το ποτό της, ήταν μόνο της συναναστροφής. Η ειρωνεία, εκείνο το απόγευμα της Κυριακής, 15 Σεπτεμβρίου 2013, δική της ήταν η ιδέα, μόλις είδε το παραλιακό κεντράκι στο Πόρτο Ράφτη (όντως όμορφα): “Δεν σταματάμε για κανένα ουζάκι ρε παιδιά;”…
»Καταπληκτικό! Ενώ τα θυμόμουν και τα έγραφα αυτά, μια πεταλούδα, μαύρη με κόκκινα στίγματα, πλησίασε άφοβη το αριστερό μου χέρι και αναρριχήθηκε στο φλιτζάνι του καφέ. Πέταξε όταν πλησίασα το χέρι, επειδή φοβήθηκα μην πέσει μέσα στον καφέ. Τις πεταλούδες τις λένε και ψυχές! Εχει γούστο!.. Πρώτη φορά πάντως μου τυχαίνει ξεθαρρεμένη πεταλούδα. Σκέφτομαι αόριστα κάτι τύπους του βουδιστικού διαλογισμού που επικοινωνούν μια χαρά με πεταλούδες, τίγρεις και άλλα γλυκά ζωάκια…
»Θες η πεταλούδα/ψυχή να ήταν της φαντασίας μου; Πλάκα κάνω. Την είδα και την παραείδα στο φλιτζάνι∙ το μεγάλο∙ του καφέ φίλτρου. Είχαμε αγοράσει τέσσερα (με τη θήκη τους) με τη Χριστίνα. Χαϊδεύεται στα πόδια μου μια γάτα που συχνάζει σε πολλές αυλές και την έχω βαφτίσει Ωραία Χριστίνα.
»Δεν τηλεφώνησα στα παιδιά να δω τι ώρα φτάνουν. Πέρσι ήταν η πρώτη φορά που υποδέχτηκα τους δύο εγγονούς μου μόνος. Τώρα είμαι πανέτοιμος: κιμάς για μακαρόνια, γεμιστά, σπίτι πεντακάθαρο, συγυρισμένο, αυλές καθαρές και περίγυρος του σπιτιού επίσης… Η πιο ζεστή μέρα από τότε που ήρθα. Εχουν τρελαθεί τα τζιτζίκια. Μέσα έχει δροσιά. Επιμένω όμως στο έξω. Με τις σκέψεις και τις αναμνήσεις μου. Στο κάτω της γραφής έχω συντροφιά μια γάτα Χριστίνα, γνωστού όντως ότι η Χριστίνα ήταν γυναίκα-γάτα με τα όλα της!..».
