Δεν είναι ότι βάλτωσε ο μέγας κάμπος, ο θεσσαλικός. Δεν είναι ότι βάλτωσε –κυριολεκτικά και μεταφορικά– ο τόπος απ’ άκρη σ’ άκρη. Είναι ότι κόλλησα κι εγώ στη λάσπη χθες, καθώς προσπαθούσα, μέσα από την πλημμυρίδα των ειδήσεων για τις περιοχές που πλημμύρισαν, να βρω στεγνή γωνιά ν’ απλώσω το σημερινό χρονογράφημα, με τη σκέψη στο παλιό, 1966, του Χρήστου Λεοντή, στίχοι Μιχάλης Παπανικολάου: «Δρόμοι όλο λάσπη και σπίτια ρημαδιό…».
Τηλεφώνησα την Κυριακή σε φίλες και φίλους που ζούνε μόνιμα ή έχουν σπίτια και αυτοί στο Νότιο Πήλιο, να δω πώς τα πήγαν. Στα ορεινά, όπως ο Λαύκος, τα πράγματα δυσκόλεψαν και είναι ακόμα δύσκολα. Αλλά στα παραθαλάσσια, όπως η Μηλίνα στον Παγασητικό, αλλά και χωριά και οικισμοί στο Ανατολικό Πήλιο, η μεταπλημμυρική εικόνα είναι «που να μην τη βλέπεις». «Αλλαξε το τοπίο εντελώς! Δεν θα το αναγνωρίζεις!», μου είπαν.
Κράτησα μία κουβέντα του παλιού φίλου Γιάννη, από το Χόρτο του Παγασητικού, περιοχή που, ευτυχώς, δεν επλήγη ιδιαίτερα: «Λένε και υπόσχονται ότι γρήγορα τα πράγματα θα ξαναγίνουν όπως ήταν… Απαντάω: Αλίμονο, αν ξαναγίνουν όπως ήταν! Τότε θα ξαναπάθουμε τα ίδια και χειρότερα!».
Αυτόματα πήγε η σκέψη στον (πνιγμένο) Παλαμά και στην Καρδίτσα, πνιγμένη κι αυτή πριν από τρία χρόνια από τον «Ιανό», που ήταν… σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στον τωρινό «Daniel». Κι εκεί τα πράγματα ξαναγίνανε μετά το «Ιανό» όπως ήταν πριν και τώρα βλέπουμε τα αποτελέσματα της… διαρκούς επανάληψης του αυτού μοντέλου με τους αυτούς (να το υποθέσω ή να το βεβαιώσω και για τα επόμενα αντιπλημμυρικά;..) εργολάβους!
Κράτησα για το τέλος ένα όνομα: Νίκος Τζιβένης. Με το κανό του στη γειτονιά του στον Παλαμά, διέσωσε πάνω από 30 ανθρώπους και πάνω από 10 σκυλιά. Δεν τον βάζεις δίπλα στους μαυραγορίτες νερού του Βόλου! Εντάξει;
