Μοιάζει με προφητικό. Αλλά δεν είναι. Ηταν αναμενόμενο, αφού όλοι ξέρανε. Τι κάνανε, αν και ξέρανε; Ο,τι κάνουν συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις: την νήσσα, κοινώς την πάπια.
Εγραφα χθες, με τον τίτλο «Προστασία (αναφορά στο αρμόδιο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, άρα και στην κυβέρνηση) και προτεκτοράτο» ότι: «[…] φτάσαμε ακόμα και να καίγεται ο Εβρος και η Δαδιά του […] για 18η μέρα χθες, συνεχόμενη και η χώρα για 50ή. Που να λέμε για τη βροχή, καλώς τηνε κι ας άργησε, αλλά και να παρακαλάμε να μην το παρακάνει και την Προστασία από τις φωτιές μιμηθεί η Προστασία από τις πλημμύρες. Αυτό πια δεν είναι προστασία. Αυτό είναι… προτεκτοράτο».
Τώρα που γράφω, Τετάρτη, 10.45 το πρωί, με δυνατή βροχή, έχω κάνει ήδη τέσσερις προσπάθειες να επικοινωνήσω με φίλους και φίλες στον Λαύκο, Νότιο Πήλιο, να δω πώς πήγαν και τι έκαναν οι ίδιοι, οι οικογένειές τους και τα σπίτια τους, αλλά μήπως είχαν και κάποια ιδέα από το σπίτι μας.
Μια και το χωριό, από τη Δευτέρα ήταν, εξ ολοκλήρου ή περιοδικά, κατά περιοχές, χωρίς ρεύμα, άρα και χωρίς φορτιστές κινητού τηλεφώνου. Πέτυχα κάποιον φίλο με την τέταρτη προσπάθεια, ακριβώς τη στιγμή που πάσχιζε να «αφοπλίσει» συναγερμό κλειστού σπιτιού με αφημένα τρόφιμα στην κατάψυξη! Την πάτησα μια φορά, από τότε, φεύγοντας, βγάζω το ψυγείο από την πρίζα.
Εφυγα Κυριακή μεσημέρι, είδα τα, απέραντα, καμένα από τη Νέα Αγχίαλο μέχρι την Πάρνηθα και τη Δευτέρα έπιασαν οι βροχές του «Ντάνιελ», μια υδάτινη λαίλαπα, να συνεχίσει τις καταστροφές της πύρινης. Στο χωριό, αμφιθεατρικό σε μεγάλο μέρος, οι ζημιές είναι πολλές, αλλά, ευτυχώς, όχι ανεπανόρθωτες. Την πλήρωσαν τα παράλια… Ηταν, λέει, υψηλός έως πρωτοφανής ο δείκτης των βροχοπτώσεων· ιδίως στη Μαγνησία και το Πήλιο. Πόσο «πρωτοφανής»; Λίγα ακόμα αύριο…
