efsyn.gr , Πέτρος Μανταίος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πλήθος οι λουόμενοι αυτές τις μέρες στις παραλίες του Φαλήρου που κολυμπάω, «με τις γιαγιάδες». Ετσι με περιέγραφε η γυναίκα μου, που συμπλήρωσε κιόλας δύο χρόνια απουσίας: «Ο χρυσούλης μου, πάει και κολυμπάει με τις γιαγιάδες!». Σεπτέμβριος πια και κατά τις εφτάμισι, που συνήθως μπαίνω στο νερό, τέτοιο πλήθος δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί∙ από τότε που κολυμπούσαμε, στο Φάληρο με τις τσιμεντένιες ομπρέλες, με τη μητέρα και τον αδελφό μου, και πολλές από τις τότε σαραντάρες, που σήμερα τις βλέπεις και τις λιμπίζεσαι, κολυμπούσαν με τις κομπινεζόν!

Είχα στον νου, μετά το κολύμπι, να πάω στους εγγονούς μου. Γι’ αυτό και ήμουν κάπως βιαστικός. Αν και έχω από χρόνια καταλήξει –τώρα πια, μετά το δυστύχημα, είμαι εντελώς βέβαιος– πως η βιασύνη, όπως και η βραδύτητα, είναι ζήτημα, πρωτίστως, ιδεολογίας.

Βγαίνοντας, με συγκίνησε ένα θέαμα στην ακρογιαλιά: ηλικιωμένο ζευγάρι μπαίνανε στη θάλασσα προσεχτικά, χεράκι-χεράκι. Ο άντρας με ρώτησε, με φωνή που έκρυβε στο βάθος της άνθρωπο περπατημένο: «Το κύμα τώρα το έβαλε;» -ήταν οχτώ και τέταρτο. «Τώρα» απάντησα, «αλλά το είχε και πρωτύτερα. Μετά μπουνατσάρισε και τώρα το ξανάβαλε». Κούνησε το κεφάλι του, σαν να ήξερε. «Ετσι είναι εδώ» είπε. «Εχει απότομα τοπικά. Μπορεί το δελτίο να δίνει βοριά και ξαφνικά να γυρίζει νοτιάς! Γι’ αυτό τον λένε Μπάτη»!

Μάλιστα. Μπάτης! Οι αρχαίοι τον έλεγαν εμβάτη (από το εμβαίνω, μπαίνω)∙ η θαλάσσια αύρα που ήταν, μέχρι το ’60, ο φυσικός κλιματισμός της Αθήνας που της κρατούσε δροσιά στα καύματα του καλοκαιριού. Μετά τον «έχτισαν» οι πολυκατοικίες και, κάπως έτσι, γύρισε η Αθήνα την πλάτη στη θάλασσα, τον φυσικό της θερμοστάτη. Σαν πόσοι άραγε από τους σημερινούς Αθηναίους αναλογίζονται πως η Αθήνα –και παρά τη διαμάχη Αθηνάς-Ποσειδώνα– είναι, από καταβολής, πόλη παραθαλάσσια…