Νησί της αγίας βραδύτητας

Τετάρτη ξημερώματα, 21 Ιουνίου. Θερινό ηλιοστάσιο, η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, επίσημο, λέει, ξεκίνημα καλοκαιριού. Από το μπαλκόνι, με θέα το σκιάχτρο στο απέναντι περιβόλι, ακούς τον παφλασμό (λέξη ηχομιμητική κύματος, όπως ο φλοίσβος) από την παραλία Κεραμέ Ευδήλου και κελαηδισμούς στη ρεματιά.

Λέγεται, για τους Καριώτες, πως έχουν δικούς τους χρόνους, δικούς τους ρυθμούς και βηματισμούς. Ισως εκεί, στην απουσία του στρες, που οι περισσότεροι το έχουμε άφθονο, οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό και η εντυπωσιακή μακροζωία τους.

Χθες βράδυ, στο λιμανάκι του Εύδηλου (μετά από προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ· οι εκλογές σε ακολουθούν, θες δε θες…), η κουμπάρα μου η Ζωή (τους πάντρεψα πριν από… 53 χρόνια με το φίλο μου από τους Λαμπράκηδες Βαγγέλη, «σαμποτέρ» του Εβρου το ’65, σε κείνη την προβοκάτσια με τη ζάχαρη στη βενζίνη των τανκς που έστησε ο Παπαδόπουλος και άνοιξε το δρόμο στη δικτατορία της χούντας), μου έλεγε πως η μητέρα της, που περπατάει στα… 103 χρόνια της «με μυαλό ξουράφι!», της έλεγε ότι «τα εκατό (δ)εν είναι και πολλά!»· τρώνε κάποια αρχικά φωνήεντα οι Καριώτες με το αρχαίο, ευφωνικό γλωσσικό ιδίωμα (αρκαδικό γλωσσικό τόξο: Χίος, Ικαρία-Φούρνοι, Δωδεκάνησα, Κύπρος).

Προς το μεσημεράκι, που ανηφορίσαμε κατά τον Χριστό Ραχών (εξαίρετο χωριό, περιποιημένο, από τα καμάρια της Ικαρίας, αξημέρωτο τα καλοκαίρια· δεν κοιμάται ποτέ!), βγαίνοντας από το αμάξι λάλησε ένας πετεινός. Γέλασα: «Κοίτα να δεις…» είπα στην παρέα (τέσσερις από το σόι και μία φίλη).

«Ακόμα και τα κοκόρια στην Ικαρία θέλουν το χρόνο τους!». Κι ο ανιψιός μου (εγγονός αδελφού μου): «Αν ο Χριστός, ο Πέτρος και ο αλέκτορας ήταν Καριώτες, ακόμα θα περιμέναμε ανάσταση!». Η φίλη, που μετακινούμαστε με το αμάξι της, πρωτόφερτη (στη Νικαριά το κορνάρισμα είναι άγνωστο είδος!), έλεγε: «Εδώ, εάν βιάζεσαι είναι… ιεροσυλία· σαν να φτύνεις εικόνισμα!..».