Μνήμες αγωνιστικές ξύπνησε ο θάνατος του Γιάννη Μαρκόπουλου. Φίλοι σήμερα, αγαπητοί, νέοι τότε, σχεδόν παιδιά, πήραν το πρώτο πολιτικό/αντιδικτατορικό βάπτισμα σε συναυλίες του Μαρκόπουλου: Τη μεγάλη, στο γήπεδο του Σπόρτινγκ, στα Πατήσια, πρώτος τραγουδιστής ο Νίκος Ξυλούρης, όπου ακολούθησε ντε φάκτο αντιχουντικό συλλαλητήριο, με εκατοντάδες νέους να διαδηλώνουν «Κάτω η χούντα!» στην Πατησίων, αρκετοί από τους οποίους συνελήφθησαν· αυτό μες στο 1972, αν θυμάμαι καλά, άνοιξη, με διοργανωτή της συναυλίας τον Σύλλογο Κρητών Φοιτητών.
Λιγότερο γνωστή ήταν η συναυλία, ίδια χρονιά, του Μαρκόπουλου στο σινεμά Αλεξ (βόρεια όχθη του… Ιλισού· πάει κι ο Ιλισός, σουπερμάρκετ και το Αλεξ εδώ και χρόνια· θυμάμαι ζωηρά –απεδείχθη και συμβολικό ως τίτλος!– το «Για μια χούφτα δολάρια» με τη μουσικάρα του Μορικόνε!). Αυτή η συναυλία τρύπησε με της πολιτικής και της αντίστασης το αγκάθι τον… πιτσιρικά τότε, φίλο, φίλτατο σήμερα Τάκη Κασκαμπά. «Το Ζαβαρακατρανέμια! Το Ζαβαρακατρανέμια! Αυτό με συνεπήρε! Ολους μας συνεπήρε!..» μου έλεγε στο τηλέφωνο συγκινημένος.
Αλλά δεν συνεπήρε μόνο το κοινό της συναυλίας, τους νέους και τις νέες με τον ενθουσιασμό τους και την οργή τους ενάντια στο πιο ανελεύθερο καθεστώς μετά τον Πόλεμο. «Συνεπήρε» και την αστυνομία που επιδόθηκε στην παλαιόθεν συνήθεια: ξυλοδαρμοί, κυνηγητά και συλλήψεις. Η μεγάλη ομάδα των κυνηγημένων –που από θεατές μετατράπηκαν πια σε διαδηλωτές– διέφυγε, μέσω της Παπαδιαμαντοπούλου, προς τα Ιλίσια και το Χίλτον. Σημαιοστολισμένο το Χίλτον, με τις σημαίες των εθνών καθότι έμβλημα τουριστικό, βρέθηκαν στον αέρα η αμερικανική και η ελληνική σημαία, σκισμένες, έσπασαν και κάποια τζάμια στο «Βυζαντινό».
Την επομένη, πηχυαίος ο πρωτοσέλιδος «Ελεύθερος Κόσμος» του Σάββα Κωνσταντόπουλου: «Τραμπούκοι κάψανε την ελληνική σημαία!». Η εθνικοφροσύνη στο διηνεκές, ίδια κι απαράλλαχτη, τι χούντα, τι… ξεχούντα! Τότε ζητούσαν αποκήρυξη της Βουλγαρίας, τώρα πιάσανε την Τουρκία…
ΥΓ. Ζαβαρα-κατρα-νέμια, φράση/επινόηση του Μαρκόπουλου: ζάβαρα (λάβαρα) κάτρα (μαύρα) νέμια (ανεμίζοντα).
