Θέλει η νύφη να κλαφτεί…

Δεν παρακολουθώ τα πολιτικά πάνελ στην τηλεόραση, γενικά· αλλά το τελευταίο διάστημα –σ’ αυτή τη… μεσοποταμία δύο εκλογικών αναμετρήσεων– ακόμα περισσότερο.

Δεν τα παρακολουθώ γιατί: πρώτον με κουράζουν, δεύτερον πλήττω από τη μονοτονία τους, τρίτον με συγχύζουν, τέταρτον με βγάζουν εκτός εαυτού και με κάνουν κακό άνθρωπο… και ας σταματήσω εδώ την αρίθμηση, διότι αν συνεχίσω θα βγω εκτός θέματος.

Επεσα πάντως σ’ ένα πάνελ το βράδυ της Δευτέρας, νομίζω στο Mega, κάνοντας ζάπινγκ. Μιλούσε εκείνη τη στιγμή εκπρόσωπος κόμματος, όχι του ΣΥΡΙΖΑ, από τα συμφραζόμενα, και μάλλον του ΠΑΣΟΚ. Εκανε αντιπολίτευση σε ορισμένα μέτρα, οικονομικά, της τέως κυβέρνησης και τωρινής πλειοψηφίας με επιχειρήματα και πειστήρια, τόσο λογικά όσο και πραγματικά· απ’ όσο γνωρίζω –που γνωρίζω– δεν επιδέχονταν και πολλές αμφισβητήσεις· ίσως κάποιες αντιρρήσεις, αμφισβητήσεις όμως όχι.

Τη Ν.Δ. εκπροσωπούσε ο Βορίδης· ο γνωστός Βορίδης· ο πολύ γνωστός Βορίδης· το «πολύ γνωστός» αποδίδεται στο ύφος του που, φαντάζομαι, υποθάλπει ανάλογο ήθος. Διότι, στα δύο λεπτά που παρακολούθησα το πάνελ (λυπάμαι, αλλά τόσο άντεξα, αν άντεχα περισσότερο ή θα λυπόμουν περισσότερο ή κάτι θα είχα πάθει!), ο Βορίδης διέκοψε τον ομιλητή τρεις φορές, ενώ, όσες φορές τον έδειξε η κάμερα, το πρόσωπό του «φωτιζόταν» από σαρδόνιο γέλιο θριαμβευτή.

Δεν πά’ να λέει ό,τι θέλει ο Μητσοτάκης και να συνιστά «αυτοσυγκράτηση», «μετριοπάθεια», «όχι στην αλαζονεία» και άλλα όμοια εν όψει βήτα, μπορεί και γάμα εκλογών… Θέλει η νύφη να κλαφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει… Αλλωστε «Υπεροψίαν και μέθην θα είχεν (και) ο Δαρείος»…

Αντε να δούμε πότε θα ξεκουνηθούνε από την αταραξία μιας «συμβατικής» αντιπολίτευσης τα άλλα κόμματα και θα μετρηθούνε στα ίσα, μία σου και μία μου, ό,τι μου κάνεις, θα σου κάνω, με αυτή την ανάλγητη φαμίλια των Πεισιστρατιδών. Αβρότητες σε χλευαστές είναι χαμένος χρόνος…