Διάβαζα στην προχθεσινή «Εφ.Συν.» όσα είπε η Γερμανίδα καγκελάριος για το μεταναστευτικό ζήτημα∙ κορυφαίο, νομίζω, ζήτημα που ανησυχεί σήμερα την ανθρωπότητα. Ομως πέρα από γενικότητες, με τις οποίες μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει, πέρα από τοποθετήσεις κρατών, κοινωνιών και ατόμων με τη μεριά του ανθρωπισμού είτε του ρατσιστικού αποκλεισμού, το μεταναστευτικό συνδέεται με επί μέρους ζητήματα/προβλήματα και εμφανίζεται σε πολλά επίπεδα, που εάν τα παραβλέψει κανείς και περιορίσει το βλέμμα π.χ. στις πάμπολλες τραγωδίες εισόδου μεταναστών, υπάρχει πάντα φόβος να πάρει λάθος δρόμο.
Είπε, για παράδειγμα, η Ανγκελα Μέρκελ πως μια ισχυρή οικονομία, όπως της Γερμανίας, χρειάζεται περισσότερους μετανάστες για να καλύψει κενά στο εργατικό της δυναμικό κι ένας νέος μεταναστευτικός νόμος θα είναι προς το συμφέρον της χώρας.
Δεν είπε όμως (και αυτό που δεν είπε είναι στο άλλο επίπεδο ενός πολύπλοκου προβλήματος) τι γίνεται με τις ανίσχυρες οικονομίες και με χώρες που δεν έχουν κενά στο εργατικό τους δυναμικό∙ αντίθετα, έχουν μεγάλη ανεργία και, επί πλέον, ως χώρες «πρώτου μετώπου υποδοχής» υφίστανται μεγάλες μεταναστευτικές πιέσεις.
Διότι, μπορεί, η κ. Μέρκελ να υποστήριξε μηδενική ανοχή απέναντι στις ξενοφοβικές επιθέσεις, να τάχθηκε υπέρ των υποχρεωτικών ποσοστώσεων απορρόφησης μεταναστών ανά ευρωπαϊκή χώρα και να επισήμανε έλλειμμα γερμανικής ευελιξίας ως προς το θέμα.
Ομως (δεν είπε ότι) όλες αυτές οι αγαθές προθέσεις και οι λόγοι που δεν εφαρμόζονται απορρέουν από τη συνολική (ηγεμονική) πολιτική που ασκεί σήμερα η Γερμανία, μια πολιτική που… παράγει πλέον και Ευρωπαίους μετανάστες. Και δεν είναι πως: «Αν η Ευρώπη αποτύχει στο ζήτημα των προσφύγων (…) δεν θα είναι πλέον η Ευρώπη που οραματιζόμαστε». Είναι πως αν η Γερμανία δεν επιστρέψει στην Ευρώπη που άλλοι Γερμανοί, κάποτε, οραματίστηκαν, η Ευρώπη θα αποτύχει και στο ζήτημα των προσφύγων!
