Τα απλά λόγια είναι και τα καλύτερα. Είναι και τα πιο δύσκολα βέβαια, γιατί δεν μαγειρεύονται εύκολα, ούτε και μπορείς να τα σερβίρεις γαρνιρισμένα πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ομως τα απλά λόγια είναι τα καλύτερα. Και με λόγια απλά, η απλή αναλογική είναι το εκλογικό σύστημα με την ευρύτερη εκλογική αντιπροσωπευτικότητα. Το θέ’νε-δεν το θε’νε οι «αυτοδυναμιστές», έτσι έχουν τα πράγματα: με την απλή αναλογική εκλέγεις ό,τι ψηφίζεις.
Κοινό μέτρο εκλογιμότητας; (γενικά μιλάμε· μπορούμε και με λεπτομέρειες, αλλά τώρα μιλάμε γενικά…). Κοινό! Τριάντα κόμματα στη Βουλή με δέκα βουλευτές έκαστο; Τριάντα με δέκα! Οι βουλευτές Επικρατείας, το 300 μείον 10 δηλαδή, είναι το πρώτο, σκόπιμο, δημοκρατικό έλλειμμα φτιαχτών πλειοψηφιών της εθνικής μας αντιπροσωπείας που είναι το Κοινοβούλιο. Να δούμε τότε –με τριάντα κόμματα και με δέκα βουλευτές το καθένα– ποιος Μητσοτάκης θα μπορεί να… απειλεί με «κυβερνήσεις ηττημένων». Αφού δεν θα υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Θα υπάρχουν μόνο δυνάμει συνεργαζόμενοι (κυβέρνηση) και δυνάμει αντίπαλοι (αντιπολίτευση).
Ασφαλώς, το κόμμα του 50% θα έχει δυνατότητα αυτοδυναμίας! Απλώς, μιλάμε θεωρητικά και μιλάμε σε μία πολιτική γλώσσα διαφορετική της τετριμμένης με τα μαγειρεμένα ποσοστά και τις μπασταρδεμένες αναλογικότητες. Γλώσσα τετριμμένη, που κατά το ιδίωμα Μητσοτάκη θεωρεί την, ουδόλως απίθανη, μετεκλογική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ – ΜέΡΑ25 «τερατογένηση» (έτσι είδα δημοσιευμένη την… «τερατογένεση» στην ομιλία του Μητσοτάκη στα Χανιά, τρεις φορές μάλιστα· μπορεί να είναι και τυπογραφική παραδρομή, αν και τα ελληνικά του δεν είναι και το μεγάλο του προσόν…).
Βέβαια, για να λέμε τα σύκα σύκα, η απλή αναλογική, για να δώσει αυτά που έχει και που μπορεί να δώσει –και που πιστεύω πως είναι πολλά–, πρέπει πρωτίστως να υποστηριχθεί από αυτούς που την υπερασπίστηκαν και την έκαναν εκλογικό νόμο. Και πριν και μετά τις εκλογές. Μην επαληθευτεί και ο Μητσοτάκης ότι… παγιδεύτηκε!
