Περιπτεράς και γυαλοπώλης

Βρήκα καπάκια, ανταλλακτικά, για δύο μπουκάλια νερού που έχω στο ψυγείο, χειμώνα-καλοκαίρι. Στο ιδιαίτερο κατάστημα/αποθήκη «μικρονοικοκυριού», του «Αχτύπη», Αθηνάς και Καλαμίδα. Δυο δρόμοι με τρελαίνουν να ψάχνω στα μαγαζιά τους: Αθηνάς και Ευριπίδου· μπορώ, με τις ώρες! Δεν είχε μάλιστα ψιλά το κατάστημα, δεν είχα κι εγώ και ο καταστηματάρχης (γίνονται ακόμα αυτά στην Ελλάδα!), μου έκανε… πίστωση: «Πάρ’ τα κι όποτε ξαναπεράσεις, με πληρώνεις!».

Μου το είχε κάνει κάποτε περιπτεράς στην Ακαδημίας, πίσω από την Ακαδημία. Νόμισα πως έχω (αδεκαρία τότε, χούντα…) το τάλιρο για τσιγάρα, δεν το είχα, κι όταν πήγα να πληρώσω, ντράπηκα: «Δεν θα σ’ αφήσω ατσίγαρο, αγόρι μου! Πάρ’ το κι όποτε ξαναπεράσεις, μου τα δίνεις!» είπε, γελώντας με καλοσύνη, θυμάμαι· «5άρι» Παπαστράτος κάπνιζα τότε· ουδέποτε στη ζωή μου κάπνισα φίλτρο. Τώρα, που το ρήμα «καπνίζω» γίνηκε «ατμίζω», οπωσδήποτε θα το ξανάκοβα…

Είδα προχθές, ανηφορίζοντας στον Υμηττό, κάποιον που κατηφόριζε και τον πέτυχα τη στιγμή που… άτμισε. Ηταν και θηριώδης στο σουλούπι. Φαίνεται πως έπαιξε και κάποιο ρόλο η πολύ υψηλή εκείνη την ώρα υγρασία· γύρω στο 80%. Γιατί, με το που άτμισε, εξαφανίστηκε το άτομο από τη μέση και πάνω μέσα σε ατμούς. Εξατμίστηκε· έβλεπες μόνο τα πόδια του. Σαν θεατρικό παιχνίδι! Γέλασα. Αλλωστε όλα τα πάθη έχουν και τη γελοία όψη τους. Κατέχω από πάθη. Στα… μάθη δυσκολεύομαι!

Εξεπλάγη ο περιπτεράς –δεν το περίμενε ίσως– όταν, μετά από μία βδομάδα, εμφανίστηκα με το τάλιρο ανά χείρας. Το θυμόταν. «Μπράααβο!» είπε, με το «α» παρατεταμένο στην έκπληξη. Το ίδιο και ο νεαρός στην Καλαμίδα, με το αντίτιμο για τα καπάκια εις διπλούν· απλή «χειρονομία» ευγνωμοσύνης. Γέλασε.

Σκέφτηκα τον περιπτερά του χθες και τον γυαλοπώλη του σήμερα –κλαδιά από ίδια ρίζα– να τους χρονογραφήσω· ελπιδοφόρα νότα, στα πολλά δυσάρεστα που μας τρέχουν.