Μην πέσεις σε ανάγκη…

Εβρισα μια μουρλή στα σκαλιά του πάρκου Ριζάρη προς μετρό. Με πήρε για… ζητιάνο. Με είχε πιάσει το πόδι, κρατήθηκα από τη δεξιά κουπαστή να κατεβώ, ανέβαινε αυτή (νέα σχετικά) από τα αριστερά (αντικανονικά, υποτίθεται). Δεν άλλαξε πορεία, την περίμενα να δω πού το πάει. Την ανάγκασα να με παρακάμψει λέγοντας ειρωνικά: «Συγγνώμη, κυρία μου… Εχω πρόβλημα». Αντέδρασε, οργισμένη: «Αμάν πια εσείς οι ανάπηροι!..». Ε, υποχρεώθηκα να πάρω το μέρος αναπήρων και… επαιτών.

Δεν θέλεις, κυρία μου, μη δίνεις, αλλά μην τον αποπαίρνεις τον άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη. Δεν την έβρισα βέβαια, από τη μέση και κάτω, αν και το δικαιούμουν! Δεν συνηθίζω τέτοιες βρισιές. Της είπα μόνο: «Αντε να χαθείς από δω! Σαν δεν ντρέπεσαι!». Κι αυτό, γιατί με παρέσυρε η χυδαία παλαβομάρα της. Σε άλλη περίπτωση, ίσως είχα γελάσει με την… παρεξήγηση.

Θυμήθηκα σχετικά πρόσφατο περιστατικό με πιτσιρικά στον Ηλεκτρικό. Πήγαινα στη Νέα Ιωνία να δω τον μικρό εγγονό μου στο ποδόσφαιρο. Με λυπήθηκε το καημένο το παιδί και ρώτησε τη μητέρα του: «Τυφλός είναι αυτός;» (κρατούσα ραβδί, φορούσα και γυαλιά ηλίου… ό,τι έπρεπε για Φωτόπουλος στην «Κάλπικη λίρα»…). «Οχι, όχι!..», απάντησε, αμήχανα, η μητέρα του, αφού πρώτα έριξε, καλού-κακού, και μια προσεκτική ματιά και έκανε διάγνωση ότι δεν μου πήγαινε ο… ρόλος.

Το πιο διασκεδαστικό ήταν, πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, σε επιστροφή μου από τον Υμηττό. Καλοκαίρι, πρωί, παντελόνι φόρμας, φανελάκι να στάζει ιδρώτα –ελεεινός εν ολίγοις· ελεεινός και ελεημοσύνη έχουν κοινή καταγωγή, το ελεώ και το έλεος! Επιπλέον, στεκόμουν σε φανάρι για να περάσω απέναντι και κρατούσα απλωτό, για να στεγνώσει από τον ιδρώτα, ένα πετσετάκι. Με είδε ο οδηγός, που πρόσεχε το φανάρι και είπε, εμφανώς ενοχλημένος: «Οχι ρε φίλε, πρωί πρωί… Δεν θέλω!». Δεν ήθελε να… του καθαρίσω το παρμπρίζ…