Η θεωρία του ενός

Οχι ένας, αλλά δύο οδηγοί ήταν στο ταξίδι μας στη Σαχάρα, από Ασουάν προς Αμπού Σιμπέλ (τεχνητή λίμνη Νάσερ), περίπου 7 ώρες και 700 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα στην έρημο. Ο ένας μάλιστα από τους δύο οδηγούς, ο εφεδρικός υποτίθεται, στην περίπτωση που συνέβαινε κάτι απρόοπτο (απλό, όλα τα απρόοπτα δεν είναι οπωσδήποτε και ολέθρια), εκτός από οδηγός ήταν συγχρόνως και μηχανικός αυτοκινήτων.

Ακόμα και στις πιο απλές των περιπτώσεων, τις πιο συνηθισμένες, τις καθημερινές, όπου απαιτείται στοιχειώδης πρόληψη διά παν ενδεχόμενον… η «θεωρία του ενός», με άλλα λόγια το «ανθρώπινο λάθος» (ενός ανθρώπου), είναι, το λιγότερο, για πέταμα· δεν πατάει πουθενά, δεν την πιστεύει κανείς, με τα σωστά του δεν την πιστεύει ούτε αυτός που φέρεται να την υποστηρίζει. Εξ ου και ο πρωθυπουργός, ορθώς, την ανασκεύασε.

Θέλω να πιστεύω ότι την ανασκευή, με βάση τη λογική (κι ας αφήσουμε το συναίσθημα στην άκρη – είναι μεγάλο κεφάλαιο η συναισθηματική νοημοσύνη…), ο κ. Μητσοτάκης την έκανε μόνος του και δεν του την υπέδειξαν, όπως διαδίδεται, οι σύμβουλοί του επί των δημοσίων σχέσεων. Και ότι τη «μεγάλη ΣΥΓΓΝΩΜΗ» (με κεφαλαία) που απηύθυνε «πάνω από όλα στους συγγενείς των θυμάτων», την απηύθυνε με το χέρι στην καρδιά και μόνο. Το δε κορυφαίο όλων: «δεν μπορούμε, δεν θέλουμε και δεν πρέπει να κρυφτούμε πίσω από το ανθρώπινο σφάλμα», ελπίζουμε να το λάβει σοβαρά υπόψη ο νυν («μεταβατικός») καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός κ. Γεραπετρίτης και να μη… βραχυκυκλώσει το ζήτημα στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων.

Οσο για το… αντιπροσωπευτικό της πρωθυπουργικής «συγγνώμης», «…στο όνομα όλων όσοι κυβέρνησαν τη χώρα εδώ και χρόνια». Ε, αυτό πια εκφεύγει των ορίων ενός χρονογραφήματος και υπεισέρχεται σε περιοχές άλλων ειδικοτήτων ως «σύνδρομο αυτοκρατορικό»· λέγεται και «ναπολεόντειο». Εδώ, ο χρονογράφος σηκώνει τα χέρια και ζητάει τη βοήθεια του κοινού…