Η χαρά του χασομεριού

Τηλεφώνησε ο φίλος μου ο Μάρκος γύρω στις δώδεκα-δωδεκάμισι την Κυριακή. Συνεννοήθηκα με τα παιδιά μου –δεν θα τρώγαμε παρέα το μεσημέρι–, πέρασε με το αμάξι του, με πήρε και αλητέψαμε στο κέντρο. Τίγκα στον κόσμο το κέντρο. Ανοιχτά τα μαγαζιά, καθότι Κυριακή πριν από τα Χριστούγεννα. Παρκάρισε στην Κουμουνδούρου. Μ’ έπιασε κάπου το πόδι, αλλά τώρα πια ξέρω… Κάθισα λίγο· δεν θέλει παραπάνω από πέντε λεπτά ξεκούραση για να… επιστρέψει στη θέση του!

Χαζέψαμε στου Ψυρρή. Αράξαμε στην Αδριανού με Θησέως γωνία, πλάι στον Ατταλο που συχνάζαμε με τον Δραγουμάνο· φίλος αξέχαστος· βιάστηκε να φύγει! Ηπιαμε από έναν συμπαθητικό espresso. Τα είπαμε. Σχολιάσαμε κάποιους διερχόμενους. Του εξιστόρησα την περιοχή, που ήταν επί χρόνια βασικό στέκι για μένα. Ανηφορίσαμε την Αδριανού. Περάσαμε από τον Μπαϊρακτάρη και χαιρέτησα τον ίδιο τον Σπύρο, πνιγμένο στη δουλειά· επί πολλά χρόνια στέκι και αυτό· προ θανάτων!..

Χαζέψαμε κάτι χορευτές της salsa, ζευγάρια από διάφορες σχολές salsa της Αθήνας σε… ραντεβού. Με μια λιακάδα να την πιεις στο ποτήρι! Ρωτήσαμε τι χορεύουν και κάποιος, χαριτωμένος, σε σπασμένα ελληνικά είπε το έξοχο: «Τσάμικο Αργεντινής»! Ο ίδιος μετά από λίγο, στον ίδιο χώρο, έκανε μια καταπληκτική επίδειξη σε μεταλλική ρόδα· ένα μπαλέτο απίστευτων κινήσεων με μελωδική υπόκρουση.

Ανηφορίσαμε την Αθηνάς, στρίψαμε και μπήκαμε Αιόλου. Κλειστό το σουβλατζίδικο στην Αγία Ειρήνη. Καθίσαμε για ένα πιτόγυρο στο Εντεκα, Αιόλου 62, απέναντι από τη Χρυσοσπηλιώτισσα (τρεις αρχιτέκτονες και καμιά σαρανταριά χρόνια ώσπου να γίνει! Ελλάς, τώρα και πάντα…). Το λένε Εντεκα, από την παλιά διεύθυνση, Αριστείδου 11! Σαν κάπου να το ψιλοθυμάμαι το παλιό. Χωρίσαμε στο Μοναστηράκι, από όπου πήρα τον Ηλεκτρικό για Ηράκλειο. Κέρδισε και η ομάδα του εγγονού μου. Πήρε και η Αργεντινή το Μουντιάλ. Ητο ημέρα συμπαθής· εορτάσιμος!