Κάτι πήγε να πει ο Μητσοτάκης για τον Ανδρουλάκη· να τον κολλήσει στον τοίχο που λέμε, να του κόψει το βήχα· εμ κερατάς, εμ ζημιωμένος δηλαδή ο Ανδρουλάκης… και το ξεφούρνισε ο αθεόφοβος το ελληνικό του: χαρακτήρισε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ «παρακολούθημα του Τσίπρα», ο αστοιχείωτος. Θεωρώντας, ο αγράμματος, ότι το «παρακολούθημα» είναι κάτι το προσβλητικό, σαν το τσιράκι π.χ. ή την ορντινάντσα, τον ακόλουθο και το γλειφτρόνι.
Και καλά, άσε το αστικό δίκαιο και τα «παρακολουθήματα» της ιδιοκτησίας: τις αποθήκες, τα παραρτήματα, τα λεβητοστάσια, τα πάρκινγκ στις πιλοτές κ.λπ. κ.λπ. που είναι και τα πιο συνηθισμένα παρακολουθήματα, επί των οποίων έχουν αναφανεί διαφορές επί διαφορών, διεκδικήσεις, νομικές αμφισβητήσεις, εκδικάσεις, νομολογίες και άλλα πολλά. Δεν γνωρίζει αυτό το… κάδρο της υπεροψίας ούτε το παρακολούθημα, με την έννοια του επακόλουθου, της συνέπειας, του αποτελέσματος. Είδα, σε ηλεκτρονικό λεξικό έναν αρκετά επίκαιρο, ίσως και… προφητικό, ορισμό του παρακολουθήματος, ως: «αυτό που συμβαίνει συγχρόνως με άλλο ή ευθύς κατόπιν άλλου ως συνέπειά του (η αμφισβήτηση του ηγέτη του κόμματος ήταν παρακολούθημα της εκλογικής ήττας)».
Αλλά, ας αφήσουμε τα… φιλολογικά για αρμοδιότερους (έχει και κάτι ελληναράδες βαρέων βαρών ετούτη η κυβέρνηση!). Είναι ώρες, παρακαλώ, αυτές με τις… επισυνδέσεις, τα Predator(s), τα κακόβουλα λογισμικά και τα τοιαύτα, εν μέσω παρακολουθήσεων, από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, μέχρι τον υπουργό (και «παλαιό φίλο» του!) Εργασίας και τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, ο αποκλειστικά υπεύθυνος (σχεδόν… ιδιοκτήτης) της ΕΥΠ, να μιλάει, μεταφορικά, για… παρακολουθήματα;
Τι το ήθελε ο ευλογημένος; Δεν υπήρχε κάτι, ακόμα και χειρότερο που λέει ο λόγος, πιο προσβλητικό, πιο άγριο, αλλά που να μη βγάζει και μάτι! Τι ήταν αυτό πάλι; Παρακολούθημα της μητσοτακικής ευφυΐας και επινοητικότητας; Μα τέχνη (και γνώση) θέλει και η κακία· προπαντός αυτή…
