Μια ιστορία απ’ αυτές που ο Μπουκόφκι ονόμασε «ιστορίες καθημερινής τρέλας»: Τον Σεπτέμβριο, επιστρέφοντας από διακοπές, ο «περιπτεράς» (νυν κατάστημα), με εφημερίδες, της γειτονιάς, μου είπε ότι ο δρόμος του, η Βασ. Γεωργίου Β΄, κεντρικός του Παγκρατίου που, ως Φορμίωνος, καταλήγει στον Βύρωνα, στα τελευταία τρία τετράγωνα είναι χωρίς δημοτικό φωτισμό (το διαπίστωσα), από τον Αύγουστο.
Με πληροφόρησε, επίσης, ότι περίοικοι είχαν ήδη ενημερώσει τον δήμο δύο φορές, παίρνοντας αντίστοιχες υποσχέσεις. Πέρασαν ο Σεπτέμβριος, ο Οκτώβριος… μεσολάβησαν άλλα τρία διαβήματα περιοίκων, μεταξύ των οποίων και βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος· κάποιος, μάλιστα, αποδέκτης τηλεφωνήματος δυσανασχέτησε: «Αμάν κι εσείς με τη Βασιλέως Γεωργίου!…». Αλλά… το σκοτάδι, σκοτάδι. Στις 11 Νοεμβρίου, μπαίνω κι εγώ στον χορό, να δω μέχρι πού μπορεί θα πάει η ιστορία… Επικοινωνώ με (ευγενέστατο) υπάλληλο του ηλεκτρολογικού του δήμου. Με κατευθύνει να στείλω ενημερωτικό email, όπου και θα αιτούμαι να πρωτοκολληθεί και να μου αποσταλεί απάντηση. Οσο είδατε αριθμό πρωτοκόλλου και απάντηση, άλλο τόσο είδα…
Και φτάνουμε αισίως, εν σκότει, στην Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου. Ο «περιπτεράς» λέει το πρόβλημα σε πελάτισσα, ανήκουσα στο «περιβάλλον Μπακογιάννη», νομίζω και δημοτική σύμβουλο. Η κυρία αυθημερόν τηλεφωνάει στον δήμαρχο και δεν ξέρω σε ποιον άλλον… Τη Δευτέρα 5/12, εμφανίζεται το πρώτο συνεργείο. Τρίτη με Πέμπτη, εγκαθίσταται στη Βασ. Γεωργίου γερανοφόρο του Δήμου και η βλάβη επισκευάζεται!
Τι μας διδάσκει η ιστορία; Το μεστό σύνθημα της εποχής των συνθημάτων: «Αν δεν έχεις την αγελάδα γκόμενα, φρέσκο γάλα μην περιμένεις!». Επίσης, φωτογραφίζει τα ανακλαστικά συμπεριφοράς της «μεγάλης οικογένειας»· έτσι πολιτεύεται, με απευθείας… επισυνδέσεις. Με την ευκαιρία, ένα τετράγωνο παραδίπλα, Αστυδάμαντος και Εργοτίμου, ο κάδος σκουπιδιών είναι ασκεπής καιρό τώρα! Λέω, μήπως… η καλή κυρία… Μιας και ο δήμαρχος τώρα ξεκαθαρίζει την πρωτεύουσα από το τελευταίο καμπ προσφύγων στον Ελαιώνα, χάριν… διπλής αναπλάσεως!
