Κυριακή πρωί, 7:41. Σαν να κόπασε η βροχή. Ρισκάρισα και βγήκα, αλλά προς Αθήνα. Τον Υμηττό τον είδα στις μαύρες του! Ωραίο να περπατάς στην Αθήνα απόβροχο Κυριακής. Από το Παγκράτι στο Ζάππειο και την Ολγας. Χώθηκα στην Πλάκα από Γκούρα (πέρασε στην Ιστορία κυρίως σαν φονιάς του Ανδρούτσου, ο Μακρυγιάννης τον θέλει μεταμελημένο, πρωταγωνίστησε πάντως στον εμφύλιο με τη μεριά της Διοίκησης, έπεσε μαχόμενος τον Κιουταχή στην Ακρόπολη, θρυλείται πως η πτώση του έγινε κοντά στη θέση που ο ίδιος γκρέμισε τον Ανδρούτσο. Της Ιστορίας γινάτια…).
Από Αγία Φωτεινή (ήταν… φωτεινή, λειτουργούσε), Λυσικράτους, Αδριανού και Αρεως. Στάση στον Αγιο Ελισαίο, τον νεότερο, υποτίθεται στα σχέδια του παλιού και εις ανάμνηση του Παπαδιαμάντη· έψελνε εκεί, λέγεται. Μοναστηράκι και Πλατεία· η πιο όμορφη, πιστεύω, πλατεία της Αθήνας, ιδίως μετά από βροχή, όπου ζωντανεύουν τα χρώματα και τα νερά στη μαρμαρολιθόστρωση (δεν βρήκα άλλη λέξη!). Γυναίκες τη σχεδίασαν· για να ξέρουμε δηλαδή, οι άντρες…
Αθηνάς. Αγαπημένη μου! Από τότε που θυμάμαι. Από τα σκασιαρχεία στο Ελλάς, το Αθηναϊκό και –για πολύ λίγο– στον υπόγειο… πολυτελείας, Αρίωνα, γωνιά με πλατεία Δημαρχίας. Και αργότερα, σαν άρχισα να γράφω για την «αρχαία πορνεία»· εκείνες τις σπασμένες από χρόνια και πεζοδρόμιο γερασμένες εκδιδόμενες, που βαμμένες ξεπλυμένο ξανθό κάθονταν «προκλητικά»… βαριεστημένες στο σκαλοπάτι του φτηνοξενοδοχείου. Σεβασμό μού ενέπνεαν, σεβασμό και πόνο…
Αγορά. Προεόρτια ζωηράδα. Χάζεψα, αλλά κρατήθηκα… Ομόνοια. Μα την πίστη μου, αν στο γωνιακό, κάτω από το Μπάγκειον, με τα τραπέζια έξω, έδιναν καφέ σε φλιτζάνια και όχι σε πλαστικά, έναν καφέ, ζεστό, θα τον έπινα. Ε, μην τα θέλουμε και όλα… Ημουν στη στάση λεωφορείων της Κάνιγγος 8:45. Σε πέντε λεπτά πέρασε της Καισαριανής. Τίγκα! Κυριακή – 8:45 – τίγκα! Υπέθεσα διάφορα… Δεν ήμουν για κοινωνιολογική ανάλυση! Μια βόλτα βγήκα, απόβροχο…
