Οπερετικά της Βουλής

Δεν το υποστηρίζω χλευαστικά. Το κοινοβούλιο εν γένει, όλα τα κοινοβούλια στον κόσμο, έχουν και κάτι το θεατρικό, το οπερετικό. Από το πρώτο κοινοβούλιο στη νεότερη Ιστορία, τη Βουλή των Κοινοτήτων, τότε που έκανε την επανάστασή του ο Κρόμβελ στην Αγγλία, μέχρι τις λαϊκές συνελεύσεις, αργότερα, της Γαλλικής Επανάστασης. Μην πάμε και στις απαρχές των δημοκρατικών αντιπροσωπειών, στην Εκκλησία του Δήμου της αρχαίας Αθήνας και τις ρωμαϊκές λαϊκές συνελεύσεις της… προ-αυτοκρατορικής res publica.

Όλοι οι αντιπρόσωποι, του λαού ή του έθνους, στα αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα, που τα λέμε και δημοκρατίες και που κατά τον Τσόρτσιλ είναι τα… χειρότερα πολιτεύματα, αν εξαιρέσεις όλα τ’ άλλα… έχουν και κάτι το υπεροπτικό, το πομπώδες, το αυτάρεσκο και οπερετικό. Οπερέτα, διαβάζω στη Βικιπαίδεια, είναι «θεατρικό είδος όπερας σε μικρότερη, απλούστερη και ελαφριά απόδοση με περισσότερο κωμικό χαρακτήρα, της οποίας μεγάλο μέρος είναι πρόζα».

Ε, μερικές οπερέτες είναι πιο οπερέτες από οπερέτες. Τυχαίο παράδειγμα, αυτό που είπε ο Έλληνας πρωθυπουργός στη «συζήτηση» (μόνο συζήτηση δεν ήταν) για τις υποκλοπές των επισυνδέσεων ή τις επισυνδέσεις των υποκλοπών, ότι: «… στην περιβόητη λίστα του Predator, αν είναι ακριβής, φαίνεται να παρακολουθούνται τουλάχιστον πέντε δικοί μου συνεργάτες, η γραμματέας μου… άρα παρακολουθούσα εγώ τον εαυτό μου;». Χιούμορ!

Ε, μια και το πάει στην πλάκα, πρωθυπουργός άνθρωπος, στην πλάκα κι εγώ (χρονογράφημα κάνω στο κάτω κάτω της γραφής, ούτε τη χώρα κυβερνάω ούτε τον παπά παίζω…). Έχει μήπως αμφιβολία, μετά από τόσους μήνες που άγεται και φέρεται αυτή η ιλαροτραγωδία, ότι παρακολουθούσε (και) τον εαυτό του; Ή μήπως πιστεύει ότι αν περπατούσε (στην Πανεπιστημίου του ανιψιού του φέρ’ ειπείν) και έβλεπε στο απέναντι πεζοδρόμιο τον… εαυτό του, θα τον αναγνώριζε; Το πιθανότερο, να σκεφτόταν: «Αυτόν τον τύπο απέναντι σαν να τον έχω ξαναδεί!..». Οπερέτα. Και κακή!