Σταθερό αυτό, 49 χρόνια τώρα: Ενόψει της επετείου της 17ης του Νοέμβρη… αυτά οι φοιτητές, εκείνα η σύγκλητος, έτσι οι εορτασμοί, κάπως έτσι η αστυνομία. Περίπου αυτό είναι το πλαίσιο, το οποίο ορίζει την εκάστοτε επέτειο του Πολυτεχνείου. Από κει και πέρα, όλα τ’ άλλα παίζουν, κυμαίνονται· από τις εκάστοτε συνθήκες και συγκυρίες, κοινωνικές και οικονομικές, εσωτερικές και διεθνείς, πώς τις βλέπει κανείς και πώς τις εξετάζει ανάλογα με τη θέση που βρίσκεται και πώς όλα αυτά εκφράζονται και δοκιμάζονται με καταλύτη την ιστορική επέτειο της 17ης Νοεμβρίου.
Αυτό, πιστεύω, είναι το ειδικό φορτίο της σημερινής επετείου και γι’ αυτό αντέχει και δεν έχει γίνει «γραφική» μετά από 49 χρόνια. Διότι κάθε φορά μπορεί και εκφράζει και προβάλλει, ως μαζική εκδήλωση, το επίκαιρο, τα αιτήματα και τα προβλήματα του παρόντος. Γι’ αυτό και διατηρείται πάντα φρέσκια και σε διαρκή νεότητα (αρνείται να γίνει μνημόσυνο δηλαδή…). Κυρίως –κάτι που ίσως περιορισμένα εξετάζεται, αν και όσο εξετάζεται…– το Πολυτεχνείο είναι το κατεξοχήν σύμβολο αντίστασης στη βία της εξουσίας, αφού αυτή ήταν και η… ιδρυτική του πράξη, το… συμβόλαιό του με την Ιστορία της χώρας: Η αντίσταση στη βία μιας δικτατορίας.
Επομένως, εκτός από το… ενόψει της επετείου, πρέπει να εξετάζονται και τα… υπόψη της επετείου: Τι συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας. Ποιοι και πώς κυβερνάνε. Ποιοι και πώς αντιπολιτεύονται αυτούς που κυβερνάνε. Ποιο είναι το διεθνές περιβάλλον· π.χ. στην περσινή επέτειο δεν είχαμε πόλεμο, άρα ούτε ενεργειακή κρίση, επίσης δεν είχαμε αποκαλύψεις για… επισυνδέσεις. Αρα, η φετινή επέτειος διαδραματίζεται μέσα σε ιδιαίτερες συνθήκες, που θα τις έλεγε κανείς και εύφλεκτες. Συνεπώς, η μεγάλη κινητοποίηση αστυνομικών δυνάμεων και τα πολλαπλά μέτρα ασφαλείας που εξαγγέλθηκαν, ίσως δεν είναι η πιο συνετή στάση –μην την πω… προκλητική– για τη φετινή επέτειο!
