Ανω ποταμών οι άνθρωποι!

Δεν το πίστεψα όταν μου το είπαν. «Δεν είναι δυνατόν!» είπα. «Δεν γίνεται να υπάρχει τόση ανοησία σε μία κυβέρνηση!». Και όμως… στους εορτασμούς για την 195η επέτειο της Ναυμαχίας στο Ναυαρίνο (20 Οκτωβρίου 1827) δεν προσκλήθηκε η ρωσική πρεσβεία, για πρώτη φορά στην ιστορία των εορτασμών. Το είπε ο Μητσοτάκης ότι «Είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία». Ο μόνος από τους ηγέτες που αντιτάχθηκαν στην εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία, ο οποίος κήρυξε μονομερώς τον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Κάτι που δεν έγινε ούτε όταν αποστείλαμε εκστρατευτικό σώμα στην Κριμαία για της καταστολή της ρωσικής Επανάστασης, ούτε στον Εμφύλιο και στη χούντα, που ο αντικομμουνισμός ήταν κυρίαρχη ιδεολογία. Εγινε τώρα. Πάντα υπάρχει η πρώτη φορά. Και μακάρι, να λέμε, να είναι και η τελευταία.

«Τίθεται συχνά το ερώτημα: τι είναι “η παραχάραξη της ιστορίας”; Μας έδειξαν σήμερα ένα καλό παράδειγμα», αναφέρει, την ίδια μέρα (Πέμπτη), σε σχετική ανάρτηση η ρωσική πρεσβεία. Συγχρόνως, ίδια μέρα, επισήμαινε το ιστορικό για την Ελλάδα γεγονός στο Ναυαρίνο ανάρτηση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών στη Μόσχα. Και εδώ, στην Πύλο, στο μνημείο των τριών ναυάρχων, τα μεν στεφάνια στον Κόδριγκτον (αρχιναύαρχος, Βρετανός) και τον Δεριγνύ (αντιναύαρχος, Γάλλος) κατέθεσαν οι αντίστοιχοι πρόξενοι Βρετανίας και Γαλλίας (που προσκλήθηκαν), ενώ στον Χέιδεν (αντιναύαρχος, Ρώσος) το κατέθεσε ο… δήμαρχος Πύλου-Νέστορος.

Ολλανδός ήταν ο Λογγίνος Χέιδεν, όπως είδα τώρα. Ολλανδός που βρέθηκε στη Ρωσία φυγάς και δραπέτης από γαλλική αιχμαλωσία, και, βέβαια, πήρε ρωσική υπηκοότητα. Αλλιώς πώς θα ηγείτο της ρωσικής ναυαρχίδας, που ονομαζόταν (είχε δίκιο ο Μπόρχες όταν έλεγε πως δεν υπάρχουν συμπτώσεις, οι συμπτώσεις είναι ραντεβού…)… «Αζόφ»· από εκεί που ξεκίνησε αυτός ο φοβερός πόλεμος, με διαβαθμίσεις από την τραγωδία στη γελοιότητα. Αλίμονο, ελάχιστα απέχουν μεταξύ τους…