Αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο: «Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2022, 5.46 π.μ. Φεγγαράδα! Πανσέληνος αύριο, η λεγόμενη “του κυνηγού”, επειδή ξεκινάει το κυνήγι. Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, τέτοια εποχή, είχα σχολιάσει καυστικά στην “Ελευθεροτυπία” την καθιερωμένη ευχή των κυνηγών: “Καλά αίματα!” Πιθανόν να οφείλεται στο σχόλιό μου το γεγονός ότι έκτοτε δεν θυμάμαι να είδα να επαναλαμβάνεται αυτό το αιματηρό… ευχετικό “έθιμο”.
»Δεν έχω τίποτα με τους κυνηγούς. Γνωρίζω δε –αλλιώς, οι αντιρρήσεις μου θα ήταν ηλίθιες– ότι η κυνηγετική περίοδος της ανθρωπότητας χρονολογείται, όπως και η καρποσυλλεκτική, από την εποχή του… αυστραλοπίθηκου –δυο εκατομμύρια χρόνια πίσω– μέχρι περίπου το 6000 π.Χ., οπότε εντοπίζονται –νομίζω στη Μεσοποταμία– οι πρώτες καλλιέργειες. Γνωρίζω επίσης ότι ο άνθρωπος εξημέρωσε τον σκύλο –τον κύνα (κύων, κυνός), εξ ου και κυνήγι: κύνα + άγω– πριν από 20.000 χρόνια και τα πρώτα κυνηγετικά μαθήματα, όπως και τις πρώτες ομαδικές δραστηριότητες, διδάχτηκε (αυτός ήταν ο πρώτος δάσκαλός μας!) από τον λύκο.
»Διάβασα μάλιστα (σε κάποιο site) πως, από τις πρώτες καλλιέργειες και την εξάπλωση των αγροτικών κοινωνιών μέχρι τη δημιουργία των πρώτων πραγματικών πολιτισμών, με τη λεγόμενη “νεολιθική επανάσταση” (7000-3500 π.Χ.), βλέπουμε ότι το κυνήγι εξελίσσεται ιστορικά και από μέσο επιβίωσης γίνεται “άθλημα”, κυρίως για τα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας. Προχωρώντας αποκτά τελικά και ο λαός δικαίωμα στο κυνήγι.
»Δεν έχω επομένως… πάθος με τους κυνηγούς. Ομως ενοχλούμαι –ίσως είναι και… ιδιοτροπία μου–, όταν ακούω κυνηγούς να εκδηλώνουν “οικολογικό φρόνημα”· δεν μου καλοκάθεται! Δεν έχω αγγίξει, δε, ποτέ μου πιάτο με κυνήγι, εκτός από μία φορά, σε ιστορικό ταβερνάκι του Ζαφείρη (Πλάκα) φημισμένο για το αγριογούρουνο κι άλλη μία, φιλοξενούμενος στο Παρίσι, ζαρκάδι σε αλσατικό ρεστοράν. Ομολογώ ότι σε κανένα εκ των δυο δεν ένιωσα την επιθυμία επανάληψης· καίτοι κρεατοφάγος».
