Πολλά τα ράμματα του Χρήστου Ράμμου, προέδρου της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών, από τη διήμερη κατάθεσή του στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής για τις… επισυνδέσεις, για τη γούνα του «ιδιοκτήτη» της ΕΥΠ πρωθυπουργού. Βέβαια, η εξαφάνιση φακέλου… επισύνδεσης προέδρου κόμματος τρεις μέρες μετά την αίτηση του ιδίου αποκάλυψης των λόγων… επισύνδεσης, δεν συνιστά απλώς λόγο παραιτήσεως μιας κυβέρνησης· αυτό θα ήταν το αυτονόητο. Το αν δεν έγινε, είναι κάτι που, φαντάζομαι, θα απασχολήσει την πολιτική Ιστορία της χώρας ως μέγιστο δείγμα (πολιτικής) ντροπής και αναισθησίας.
Αλλά, σε άλλα λόγια… ίσως αυτό το αυτονόητο: παραίτηση κυβερνήσεως και προκήρυξη εκλογών να εννοούσε ο ακραιφνώς δημοκράτης, θιασώτης του καθαρού δημοκρατικού διαλόγου, πρότυπο σεμνότητας και διαλλακτικότητας, βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος και μέλος της εν λόγω εξεταστικής επιτροπής Δημήτρης Μαρκόπουλος, του οποίου το δημοκρατικό ήθος έχει πλειστάκις διαλάμψει στο κοινοβουλευτικό μας στερέωμα και στο εν γένει στερέωμα, όταν γαλήνιος και νηφάλιος, με παροιμιώδη αβρότητα, απευθυνόταν στον κ. Ράμμο με την… κομβικής σημασίας φράση: «Θα τα πούμε μετά…». Οτι, δηλαδή, «θα τα πούμε στις εκλογές»…
Διότι, να εννοούσε ο κ. Μαρκόπουλος, ότι «εμείς οι δυο», ο ίδιος δηλαδή και ο κ. Ράμμος, «θα τα πούμε μετά…», με τη σημασία του «θα λογαριαστούμε…», «να καθαρίσουμε…», δίκην… χαμαιτυπείου επί «παρεξηγήσεων», «τσαμπουκάδων» και άλλων ηχηρών παιγνίων σε νυχτερινά (υπο)καταστήματα, δεν νομίζω ότι είναι κάτι που προσιδιάζει στον χαρακτήρα του εν λόγω βουλευτού. Αρα, με το «μετά», σαφώς υπονοούσε εκλογές…
ΥΓ. Προβοκάροντας με την ημέρα εξαφάνισης του φακέλου (παρακολούθησης) Ανδρουλάκη, 29 Ιουλίου, επέλεξα τρία ιστορικά γεγονότα 29ης Ιουλίου: 1) 1921, ο Χίτλερ γίνεται πρόεδρος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, 2) 1943, η δωσίλογη κυβέρνηση Ράλλη ιδρύει τα Τάγματα Ασφαλείας, 3) 1973, ο Παπαδόπουλος «εκλέγεται» πρόεδρος δημοκρατίας. Συμπέρασμα: Εχει και η Ιστορία… ράμματα…
