Κατανοώ τις θέσεις των λαϊκών (ορκωτών) δικαστών που μειοψήφησαν στη δίκη για το θανατηφόρο λιντσάρισμα (μη φοβόμαστε τις λέξεις, οι πράξεις να μας τρομάζουν) του Ζακ (της Zackie) Κωστόπουλου. Τόσο στο μέρος της απόφασης που απαλλάσσει από κάθε αδίκημα τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς· σ’ αυτό συντάχθηκε με τους ενόρκους και η πρόεδρος του δικαστηρίου! Οσο και στο μέρος που αφορά τους δύο κυρίως κατηγορουμένους· της μη μετατροπής του κατηγορητηρίου, μετατροπή που θα επέτρεπε μεγαλύτερες ποινές.
Τις κατανοώ (γυναίκες αμφότερες), διότι προ πολλών ετών βρέθηκα στη θέση τους: ένορκος σε δύο εφετειακές εκδικάσεις κακουργημάτων («εγκλήματα της νύχτας»), όπου, ομοίως, μειοψήφησα. «Αντιδίκησα» μάλιστα με τους τακτικούς δικαστές στη σύσκεψη, λέγοντας: «Οχι δύο χρόνια επιπλέον, που προτείνετε… Μία μέρα, μία μόνο μέρα, φυλακή έχετε κάνει;». Δεν ήξερα τότε ότι στο σχέδιο του ιδρυτικού της Εθνικής Σχολής Δικαστικών Λειτουργών (ιδρύθηκε το 1994) υπήρχε σχετική πρόβλεψη: οι επίδοξοι δικαστές να περνούν –όχι μόνο μία μέρα, αλλά έναν ολόκληρο μήνα!–… πίσω από τα κάγκελα, υπό συνθήκες κανονικής φυλάκισης! Μόνο που η συγκεκριμένη πρόβλεψη… απεσύρθη άρον άρον, με… δικαστική παρέμβαση, ως θίγουσα τις προσωπικότητες των δικαστών!
Αντιγράφω από το ιδρυτικό της εν λόγω σχολής ενδεικτικό εδάφιο: «Αποστολή της Σχολής είναι να εμπνεύσει στους σπουδαστές και στους επιμορφούμενους δικαστές και εισαγγελείς υψηλό φρόνημα και ανεξαρτησία γνώμης, να οικοδομήσει ήθος, να ενισχύσει την πίστη στις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας». Για την Ιστορία, τελευταία κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, 1993, υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Κουβελάκης. Τα έγραψα και τα ξαναέγραψα αυτά· για την τιμή των όπλων, που λέμε· των όπλων εννοιών –πιστεύω πολύτιμων– όπως δικαιοσύνη, δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα…
Ξέχασαν, νομίζω, οι δικαστές προχθές ότι στη δίκη Κωστόπουλου δίκαζαν, πρώτη φορά νομίζω στα νεότερα χρόνια, ελληνική εκδοχή του «νόμου του Λιντς»…
