Με την επιστροφή μου από τις πασχαλινές διακοπές, η θλιβερή (μελλοθάνατη) πρώτη κατσαρίδα, μετά από μήνες, με το δηλητήριο που είχα βάλει πέρσι. Εθεάθη στην τουαλέτα· ή μάλλον ηκούσθη πίπτουσα, προφανώς εξ οροφής, στο κρύσταλλο της ζυγαριάς· ο χαρακτηριστικός ήχος που κάνει μικροαντικείμενο όταν πέφτει σε γυάλινη επιφάνεια, χωρίς να τη σπάσει. Μόνη διαφορά ότι δεν ήταν άψυχο αντικείμενο, ήταν έμψυχο υποκείμενο που ευθύς αμέσως το κατέστησα άψυχο, αδιαφορώντας για το επέκεινα των ενδιαιτημάτων ένθα αποδημούν αι ψυχαί των κανθαρίδων.
Ομοίως αδιάφορο μου είναι και το επέκεινα βασιλικών οίκων εκπεπτωκότων. Με νοιάζει όμως και με κόφτει και δεν το ξεχνάω με καμιά δύναμη το παρελθόν πάλαι ποτέ εστεμμένων, όταν αυτό το παρελθόν έχει επιδράσει δυσμενώς στην ιστορική πορεία μιας χώρας και την έχει εκτρέψει θεσμικά από τη δημοκρατική ομαλότητα, οδηγώντας την σε μακρά δικτατορική νύχτα. Να ξέρουνε και τι μας γίνεται, εμάς που δεν αστειευόμαστε, όσοι θεωρούν «αστειάκια» τα τελευταία σχετικά περί συναντήσεως του πρωθυπουργού μετά Καρόλου, «αξιοποιήσεως» Τατοΐου και λοιπά «παλινορθωτικά».
Καθώς, ο φίλος που με κατέβασε από το Πήλιο, με άφησε σε έξοδο της Αττικής Οδού (αλήθεια, τι έγινε, εισέπραξαν εντέλει τα υπεσχημένα, από τον κ. Μητσοτάκη, διχίλιαρα οι εγκλωβισμένοι του χιονιά ή αναμένουν εισέτι και περαιτέρω;..) και από το ραδιόφωνο του ταξί που πήρα για το σπίτι, άκουσα κυρία, δημοσιογράφο, να σχολιάζει σε εκπομπή της, επί άλλου σχολίου προφανώς: «Ε, όχι και “αυλικός των Γλύξμπουργκ” ο κύριος Μητσοτάκης!.. Αστεία πράγματα!». «Αστεία» τα ποια; Ο σχολιασμός περί «αυλικού»; Εκτός και δεν κατάλαβα καλά και η σχολιάστρια υπονόησε ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν κάνει ούτε για αυλικός των Γλύξμπουργκ!
Αστειάκια μπορεί να κάνει κανείς όσα θέλει. Όμως το χιούμορ είναι επίπονη υπόθεση και εμπνευσμένη. Δεν πουλιέται σε πανέρια…
