«Ράπισμα ΣτΕ κατά των “νόμων Θεοδωρικάκου”» διαβάζω στην προχθεσινή «Εφ.Συν.», στο ρεπορτάζ για την Τοπική Αυτοδιοίκηση του Στέργιου Ζιαμπάκα. Αντισυνταγματικές έκρινε το Γ΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας διατάξεις των νόμων Θεοδωρικάκου (τότε υπουργός Εσωτερικών, σήμερα Προστασίας του Πολίτη) που αφορούν μεταφορά αρμοδιοτήτων από τα αιρετά δημοτικά συμβούλια σε εμμέσως αιρετές (κατ’ ουσίαν επιλεγμένες, με πλαστές πλειοψηφίες, πλην… νόμιμες· μία από τις αντισυνταγματικότητες!) επιτροπές Οικονομικές και Ποιότητας Ζωής.
Το να σε βγάζει (στη… ράμπα, όπως λέγαμε τις αναφορές στον στρατό) αντισυνταγματικό κοτζάμ υπουργό –κατ’ επέκταση, την κυβέρνηση που σου εμπιστεύτηκε τόσο υπεύθυνη θέση– το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της χώρας δεν είναι και αξιοζήλευτη διάκριση. Και δη, αντισυνταγματικό στον εγγύτερο προς τη λαϊκή κυριαρχία θεσμό, αυτόν της λαϊκής εκπροσώπησης διά των αιρετών οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης, που είναι τα δημοτικά συμβούλια.
Επομένως, ορθά, πιστεύω, η απόφαση του Γ΄ Τμήματος, η οποία και παραπέμπει στην Ολομέλεια του ΣτΕ, αποκλήθηκε από την «Εφ.Συν.» «ράπισμα» και από τον συντάκτη της «κόλαφος», και μάλιστα… σβουριχτός! Όμως, εξαρτάται και από το μάγουλο, την παρειά. Αλλιώς δέχεται ένα ράπισμα, ένα χαστούκι μια παρειά ευαίσθητη κι αλλιώς μια παρειά χοντρόπετση. Η πρώτη κοκκινίζει, συνήθως σκύβει και το κεφάλι. Η δεύτερη δεν καταλαβαίνει τίποτα, ή ντουβάρι βαράς ή μάγουλο χαστουκίζεις, είναι εν και τ’ αυτόν· ούτε κρύο ούτε ζέστη που λέμε. Και το κεφάλι κοιτάει αλλού, πέρα βρέχει, θαρρείς και το ράπισμα έπεσε στην παρακάτω γειτονιά, σε άλλη χώρα.
Τι να σου γράψω, θεια Μαριγούλα, που ακρίβυναν και τα γραμματόσημα, στέγνωσε και το σάλιο. Εμείς με τραμ πηγαίνουμε κι οι άλλοι στα… αντισυνταγματικά τους. Γένια, χτένια, όλα δικά τους. Η αντιπολίτευση; Σύσσωμη διά του τρία! Με τρεις απεργιακές συγκεντρώσεις! Κι εμείς, ψυχαγωγούμεθα με Σεφερλήδες και καραμπουζουκλήδες…
-320x213.jpg)
