Πανσέληνος του Σκουληκιού

Είπα σήμερα να κηρύξω μονομερή ανακωχή, να αφήσω στην άκρη τα καθημερινά δυσάρεστα, βέβαιος ότι εκεί (εδώ) θα είναι και αύριο, τις πανδημίες, τους πολέμους, τα τρίμηνα (σαν κόλλυβα σε μνημόσυνο, μέτρα) του Μητσοτάκη και να ατενίσουμε λίγο κατά τη γειτονιά του φεγγαριού. Καθότι, πανσέληνος απόψε· έσχατη του χειμώνα, ενός χειμώνα που να πάει και να μη γυρίσει, και πρώτη της άνοιξης, η οποία, εξ ιδιοσυγκρασίας, πάντα αφήνει ένα παράθυρο ελπίδας για το καλύτερο.

Ουδείς συμβολισμός, επομένως, και ουδέν υπονοούμενο εκ του τίτλου. Μία από τις, αρκετές, ονομασίες της πανσελήνου του Μάρτη είναι Φεγγάρι του Σκουληκιού. Αφιερωμένη στον ταπεινό γαιοσκώληκα ή τυφλοσκώληκα ή σκουληκαντέρα ή σκουλήκι της βροχής, έναν από τους αφανείς πρωταγωνιστές του οικολογικού μας συστήματος που συμβάλλει τα μέγιστα στη γονιμότητα των εδαφών, αποσυνθέτει οργανικά κατάλοιπα, παρασκευάζει κοπρόχωμα (κομπόστ) από απορρίμματα και πλείστα άλλα χαρίσματα, για τα οποία θα έπρεπε να τον ευγνωμονούμε και να τον τιμούμε, αν δεν τον αγνοούσαμε.

Τον τίμησαν όμως οι Ινδιάνοι της Αμερικής. Αυτοί, η περιούσια της οικολογίας φυλή στην παγκόσμια Ιστορία, η πιο γήινη, στην πιο αρμονική, ισορροπημένη σχέση ανθρώπου με τη φύση και το περιβάλλον που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Αυτοί δώσανε στο φεγγάρι του Μάρτη το τιμητικό όνομα Φεγγάρι του Σκουληκιού. Αυτή την περίοδο, με τα χώματα αφράτα από τις βροχές, βγαίνουν στην επιφάνεια οι σκουληκαντέρες, για να δουλέψει ο κύκλος της αναπαραγωγής και της αναγέννησης· κοντά στην εαρινή ισημερία.

Τότε κάνουν και… πάρτι οι κοκκινολαίμηδες. Οι γαιοσκώληκες είναι η εκλεκτή τους τροφή. Και οι κοκκινολαίμηδες της Αμερικής (τους είδα να γεμίζουν τα πάρκα ακριβώς τέτοια εποχή, πριν από τρία χρόνια), δεν είναι μικρούληδες όπως οι δικοί μας, είναι κάτι μικρότεροι από περιστέρια· πανέμορφοι. Μια μεγάλη λεπτομέρεια είναι η ζωή!