Αντιγραφή από προσωπικό ημερολόγιο: «Σάββατο, 5 Μαρτίου 2022, 10:51 π.μ. …Μπάνιο και περιποίηση ονύχων ποδών μετά από δίωρο περπάτημα. Δεν είμαι σχολαστικός ούτε ματαιόδοξος, τουλάχιστον σ’ αυτό το θέμα. Τα περιποιημένα νύχια διευκολύνουν στο περπάτημα, όσο δεν μπορεί να φανταστεί κανείς, αν δεν περπατάει. Το κάνουν πιο άνετο, όσο και το σωστό παπούτσι, που δεν σε χτυπάει και που πατάει σταθερά· τώρα πια, τα μοντέρνα σπορτέξ, τα running που συνήθως χρησιμοποιώ, έχουν και σόλες αντικραδασμικές, είναι και πολύ ελαφρά.
»Οι παλιές, δικές μας, ελβιέλες (αρκτικόλεξο αυτό, ουσιαστικοποιημένο, όπως, παλιά, η κολινός –μάρκα Kolynos– ταυτισμένη με την οδοντόπαστα: Ελληνική Βιομηχανία Ελαστικών, νομίζω: Ελ.Βι.Ελα.) ήταν ασήκωτες· αρκετά απλές και καλαίσθητες ωστόσο, και οικονομικές, βγάζαμε το καλοκαίρι, όταν δεν ήμασταν ξυπόλητοι! Αυτό πού το βάζεις;
»Τις βάφαμε και εύκολα, τις φρεσκάραμε, με ένα υλικό που το έλεγαν στουπέτσι· φτηνό και αυτό· ανθρακικός μόλυβδος η πρώτη ύλη, όπως έμαθα πολύ αργότερα· η λέξη είναι τουρκικής προέλευσης, από τα περσικά (το γνωστό μας, φαρσί!): üstübeç. Μία από τις πολυάριθμες ενώσεις του μολύβδου που χρησιμοποιούνταν στη χρωματουργία. Νομίζω δεν χρησιμοποιείται πλέον λόγω τοξικότητας, οι σύγχρονες βαφές είναι πιο φιλικές στο περιβάλλον· για τον ίδιο λόγο έπαψαν να χρησιμοποιούν το στουπέτσι για βαφή προσώπου και οι… γκέισες, ερέθιζε το δέρμα, γι’ αυτό και το αντικατέστησαν με πούδρα ρυζιού. Οσο σκαλίζεις, μαθαίνεις!
»Θυμάμαι πάντως πολύ ζωηρά τον… οργασμό από στουπέτσι της ελβιέλας σε όλα τα σχολεία την ημέρα των γυμναστικών επιδείξεων. Δεν είχαν περάσει δέκα χρόνια από έναν μεγάλο πόλεμο και τα… ξυπόλητα τάγματα παιδιών που πέθαιναν από πείνα. Αλλοι καιροί. Τότε ξέρανε οι άνθρωποι· όσοι θέλανε, γνώριζαν. Τώρα, πάλι, πόλεμος, αλλά για κάποια… Adidas; Nike; Sputnik; Social media; Για μιαν… Ελένη; Δεν έχω πολυκαταλάβει!».
