Οι ιδέες, που πρώτα παράγουν όραμα –ελπίδα για το αύριο– και μετά πράξη – έργο με πειθώ, εμπιστοσύνη και προοπτική. Οχι τα κλασικά στερεότυπα «πατέρων» και «πρώτων δασκάλων»: τάξεις, αντιθέσεις, πάλη των τάξεων, ανισότητες, αλλοτρίωση… Αλλά τα σημερινά αιωρήματα, αιτήματα και ερωτήματα. Αίσθηση και ανάλυση της πραγματικότητας και, όπου χρειάζεται, υπέρβασή της, όταν προκαλεί δεινά στους πολλούς και ευνοεί ελάχιστους.
Κάπως έτσι θα έβλεπα μια Αριστερά, σύγχρονη, εξελισσόμενη και δυναμικά ανανεούμενη· όχι ανανεωτική· το ανανεωτικό κλείνει, πιστεύω, στασιμότητα, δεν αφήνει τα πράγματα και τη σκέψη να μπούνε σε διαλεκτική δυναμική, που θα ελευθερώνει δυνατότητες και σκέψεις. Αυτό θεωρώ εξωστρέφεια της Αριστεράς, αν φιλοδοξεί και μπορεί να αλλάξει (ακριβέστερα, να αλλάζει…) τον κόσμο, καθώς αυτός θα μεταβάλλεται και η Αριστερά θα μπορεί να τον παρακολουθεί ερμηνεύοντάς τον, επιφέροντας τις αλλαγές εκείνες που θα κάνουν τα δύσκολα λιγότερο δύσκολα, για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, και για την κοινωνία.
Είδα τα ρεπορτάζ και τα σχόλια, άκουσα και πολλά, για τον Τσακαλώτο και τη συνέντευξή του στη Μαρία Κατσουνάκη (την εκτιμώ, αν έχει σημασία) στην «Καθημερινή» της Κυριακής. Διάβασα και χθες στην «Εφ.Συν.» τα σχετικά: του Σταματόπουλου: «Λαϊκισμός και αστική, δήθεν, αυτοπεποίθηση» και του Αυδίκου: «Αυτοπεποίθηση». Μακριά από αφορισμούς, τα είπε, καλώς ή κακώς, αφελώς ή επιμελώς, είπε και για «αστική αυτοπεποίθηση» που διαθέτει και για… «χειροτερότητα» του Τσίπρα στην επιλογή συμβούλων έναντι του Μητσοτάκη (αν και αμφιβάλλω, πόσο οι επιλογές του δεύτερου είναι και μόνο δικές του!).
Ομως, προσοχή και στους επαίνους και στις επικρίσεις. Οι καιροί έχουν τόσο ασχημύνει με τούτη την κυβέρνηση που, ναι μεν ελεύθερη γνώμη και συνείδηση, απαραιτήτως, αλλά με μηδέν απόκλιση από το κύριο μέτωπο. Εκτός αν πιστεύουμε ότι τα πράγματα βαίνουν ομαλώς. Αλλη κουβέντα αυτή…
