Τέλος πάντων, με κάποια προσοχή στην άσφαλτο –πιο ολισθηρή τη Δευτέρα από την Κυριακή– πήγα και ήρθα καλά, επιστρέφοντας όμως, από τη χωμάτινη διαδρομή, ξεθεώθηκα στα ζιγκ-ζαγκ λόγω πτώσης κλαδιών και δέντρων· έχει και ευκάλυπτους ο δρόμος που είναι δέντρα εύθραυστα. Ανηφόρισα και κατηφόρισα πάντως άνετα. Ομως, στην άνοδο, ούτε κατά διάνοια να πατήσω πεζοδρόμιο· και το χιόνι ήταν πάγος, αλλά τα πεζοδρόμια, αμφοτέρων των πλευρών, ήταν, σε πολλά σημεία, αποκλεισμένα από σπασμένα κλαδιά.
Εχω τη γνώμη –μην πω τη βεβαιότητα– ότι, τουλάχιστον από ό,τι είδα (χθες, που πλησίασα το Μοναστήρι Καισαριανής, ακόμα πιο πολύ), οι ζημιές της «Ελπίδας» (αμάν για λέξη! Πού τη σκέφτηκαν!) είναι πολύ περισσότερες από της «Μήδειας» πέρσι. Για να αποτιμήσεις δε την έκταση της ζημιάς –ή, μάλλον, την ένταση της «Ελπίδας»– πρέπει στις φετινές καταστροφές να προσθέσεις και τις περσινές, σαν να μην είχαν γίνει. Εμπειρικά: Με τη «Μήδεια» πήγα μέχρι Μοναστήρι μετά από τέσσερις μέρες, με την «Ελπίδα», μετά από εννιά.
Συμβαίνει και να μην είμαι λάτρης του χιονιού. Από αυτούς που… ενθουσιάζονται, παίζουν και φτιάχνουν χιονάνθρωπους για τους ίδιους, προφασιζόμενοι επιθυμία των παιδιών τους! Μ’ αρέσει να το βλέπω σε καρτ-ποστάλ ή έξω από το παράθυρο με μέσα αναμμένο το τζάκι ή σε (παλιά) φιλμ Τζέιμς Μποντ. Αν το δεις και… ματαιόδοξα: Την Αννα Καρένινα την πρόφτασε άλλος…
