Ενας Ατλας μια μέρα ηλιόλουστη

Φουλ η λιακάδα, χθεσινή και προχθεσινή, είπα προχθές, Κυριακή και επομένη Πρωτοχρονιάς, να την κάνω αθηναϊκά. Μια διαδρομή από Παγκράτι μέχρι Θησείο, που την κάνω τακτικά, πολλά χρόνια τώρα, και τη λέω «Μεγάλο Αθηναϊκό Περίπατο». Δεν το πήρε από μένα ο κ. Μπακογιάννης. Απλώς, ο δικός του «Περίπατος» δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον δικό μου. Επίσης, ο δικός μου περίπατος δεν κοστίζει δεκάρα, με τέρπει αφάνταστα και, το κυριότερο, εγώ περπατάω, ο κ. Μπακογιάννης δεν ξέρω τι κάνει ή τι πιστεύει ότι κάνει, εκτός από το να βγάζει το άχτι του στην Πανεπιστημίου.

Στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου μπαίνω πάντα με το κεφάλι δεξιά. Αυτό, από τότε που βάλανε εκείνη τη φουκαριάρα, μαρμάρινη προτομή της Μελίνας. Για να μην τη βλέπω. Δεν ξέρω, όταν τη βλέπω είναι σαν να μου φέρνει γρουσουζιά. Ντουμπλάρισε τώρα το κιτς με το ολόσωμο ορειχάλκινο «ομοίωμα» της Κάλλας έναντι εισόδου Ηρωδείου. Αυτό το… αγλάισμα κιτς πρώτη φορά το έβλεπα, αν και πολλά είχα ακούσει στο… γαϊδουροπάζαρο. Μια γυναίκα, η τελευταία ντίβα, που φλεγόταν από πόνο και πάθος και στο τέλος κάηκε, την έκαναν άγαλμα ατσαλάκωτο, ούτε μια ρυτίδα· την περάσαν από σαράντα μπότοξ.

Χαμός από κόσμο κατά τα άλλα: ζευγάρια, μοναχικοί, παρέες, οικογένειες με μωρά, θέαμα και μουσική, οργανοπαίχτες, όλα τα τραπεζάκια πιασμένα. Λίγο πικρά… αποκριάτικο με τόσες μάσκες, χιλιάδες.

Σε μία από τις μαρμάρινες παραστάδες της πύλης του αρχαίου χωματόδρομου από το Θησείο στην Πλάκα, ψηλά, ένα άγαλμα χρυσό, ζωντανό: ένας Ατλαντας που σήκωνε στις πλάτες του τη Γη, ολοζώντανος και ακίνητος, βαμμένος ολόκληρος, μέχρι μαλλιά και γένια, με χρυσομπογιά, σαν ορειχάλκινο άγαλμα. Μόνη του κίνηση, ένα γέλιο που χάριζε στα παιδάκια που άφηναν χρήματα σ’ ένα μακρόστενο χαρτόκουτο στη βάση της παραστάδας.