Σε ακρόπρωρο της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης, αδιαφιλονίκητο, εξελίσσεται η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λίνα (Στυλιανή) Μενδώνη. Δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά. Ούτε και ενδίδει εις πειρασμούς αιτιολογήσεως, του πώς και του γιατί των αποφάσεών της.
Απλώς, τις παίρνει… παραδόξως με τη βεβαιότητα ότι θα εγκριθούν άνωθεν: από το τσιμέντωμα στην Ακρόπολη (κλασικό πλέον), μέχρι τον εντελώς πρόσφατο, δίκην χριστουγεννιάτικου μπουναμά, διορισμό στη θέση του προέδρου του Λαογραφικού Εθνολογικού Μουσείου Μακεδονίας Θράκης θεολόγου, του κ. Μιχαήλ (του) Τρίτου, ομότιμου καθηγητή του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας στο Αριστοτέλειο (Απόστολου Λυκεσά, «Εκ δεξιών του… Μουσείου», «Εφ. Συν.», 21/12). Αντε και δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών…
«Τελευταίο συγγραφικό πόνημα» του εν λόγω ομότιμου: «Θέματα Εθνικής Αυτοσυνειδησίας», καθώς ο ομότιμος γρηγορεί διαπιστώνων ότι: «τα τελευταία χρόνια παρατηρείται προσπάθεια αποδομήσεως της εθνικής συνειδήσεως», συναρτώμενη με θέματα όπως: Βορειοηπειρωτικό, Κουτσοβλαχικό, Μακεδονικό και άλλα συναφή· προφανώς συναφή με την εθνική συνείδηση, όπως την εννοεί ο ίδιος και προϊσταμένη του υπουργός, αλλά δεν κατάλαβα τη συνάφεια με Λαογραφία και Εθνολογία. Μόνο που αυτά είναι… ψιλά γράμματα. Πιο παλιά, με κάτι τέτοια, σου κολλούσαν ένα… ακρόπρωρο που ανέγραφε: «Βούλγαρος» ή «Εαμοβούλγαρος». Τώρα δεν ξέρω πού το πάνε ετούτοι εδώ οι σημερινοί με τα «ακρόπρωρά» τους και τι πολιτισμό μας μαγειρεύουν. Σαν πολύ σε μαύρο μεσάνυχτο με πάει το πολιτιστικό μας ζήτημα. Που γίνεται πλέον Ζήτημα, με Ζήτα κεφαλαίο…
Καθόσον ακρόπρωρο εγκυκλοπαιδικώς είναι γλυπτή ανθρωπόμορφη ή ζωόμορφη διακοσμητική παράσταση που κάποτε στόλιζε την πλώρη πλοίων. Ονομαζόταν επίσης «αντιπρόσωπον», επειδή αντιπροσώπευε, προσωποποιούσε το πλοίο. Ηταν η ταυτότητά του, το σήμα, το «επίσημον». Επίσης, διακριτικό με το οποίο αναγνωριζόταν ο κυβερνήτης. Σαν να λέμε: Πες μου το ακρόπρωρο, να σου πω ποιος κυβερνάει. Εύχομαι ολοψύχως καλή… λαογραφία και χαιρετίσματα στον πλάτανο…
