Ολα καλά, όλα ανθηρά

Γνωστή ατάκα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Την έλεγε, σε κοσμικό κέντρο, ο Ρίζος παρέα με τον Βουτσά: «Ολα καλά, όλα ανθηρά!», με έμφαση. Τίποτα δεν σκίαζε την υποτιθέμενη καλοπέρασή του· απλώς πίσω από τα «ανθηρά» υπήρχαν… άκανθες: κάποια κομπίνα έστηνε. Θυμήθηκα κι αυτό, αλλά και τα «Χωριά Ποτέμκιν», στα οποία θα αναφερθώ παρακάτω, διαβάζοντας στην «Εφ.Συν.» (2/12) την… πλημμυρίδα αισιοδοξίας του υπουργού Συγκοινωνιών Κώστα Καραμανλή (άλλος ένας Κώστας Καραμανλής…) στο ρεπορτάζ του Αρη Χατζηγεωργίου «Ο Κώστας Καραμανλής σε παράλληλο σύμπαν».

Θέμα, το συγκοινωνιακό ζήτημα, ιδίως της Αθήνας, το οποίο, για τον αρμόδιο υπουργό, όχι μόνο δεν αποτελεί πρόβλημα, αλλά περίπου οι επιβάτες –ιδίως σε ώρες αιχμής– μπαινοβγαίνουν σε λεωφορεία, τρόλεϊ, μετρό, τραμ κ.λπ. σαν να μπαίνουν σε λούνα παρκ να ψυχαγωγηθούν. Δεν λείπει βέβαια η απαραίτητη σύγκριση με τους προκατόχους. Που ούτε λίγο ούτε πολύ είχαν… οπισθοδρομήσει τις μεταφορές στους… αραμπάδες. Ενώ… σιγή τάφου επικρατεί για τον σχετικό διαγωνισμό των προκατόχων που ακύρωσαν οι παρόντες.

Τέλος πάντων, επειδή κανείς δεν είναι τέλειος, υπάρχει μία ατέλεια στη σύλληψη του υπουργού (και της κυβέρνησης). Υπάρχουν οι αδιάψευστοι καθημερινοί επιβάτες των ΜΜΜ. Αν δεν υπήρχαν, ίσως να ήταν διαφορετικές και οι… συνταγές ευτυχίας και οι… δημοσκοπήσεις.

Ο Γκριγκόρι Αλεξάντροβιτς Ποτέμκιν, πρίγκιπας, γενικός επιτελάρχης, εραστής, πιθανότατα και σύζυγος (εν κρυπτώ) της Μεγάλης Αικατερίνης (18ος αιώνας), όταν ανέλαβε γενικός κυβερνήτης των νέων νότιων επαρχιών της Ρωσίας, για να αποικίσει τις άγριες στέπες επινόησε διάφορα τεχνάσματα. Πιο ξακουστό, τα «Χωριά Ποτέμκιν»: σκηνοθετημένα χωριά με ευτυχισμένους κατοίκους και παιδάκια ροδομάγουλα που παίζανε σε λαχταριστούς κήπους. Περνούσε η αυτοκράτειρα, γερασμένη πια, μες στην άμαξα, και αγαλλόταν η ψυχή της: «Ευημερεί ο λαός μου!» έλεγε με άφατη ικανοποίηση. Είχε κάνει τη Ρωσία χώρα της ευτυχίας, αλλά διά του… σκηνογράφου Ποτέμκιν… Εικονική πραγματικότητα δηλαδή…