Χθες το πρωί, παραλία Φαλήρου, Φλοίσβος, με συννεφιά, ένας γλάρος σε ξέρα στα ρηχά, είκοσι μέτρα από τις γραμμές του τραμ, με τη θάλασσα ελαφρά ταραγμένη, έδινε την εντύπωση ότι ίσταται επί των κυμάτων, καθώς η ξέρα μια χανόταν, μια φαινόταν.
Κάπως έτσι, σκέφτηκα, κάποιες οφθαλμαπάτες παλιά τις έπαιρναν για θαύματα. Κοντοστάθηκα και τον παρατήρησα: μια το κεφάλι κατά την Αίγινα, μια κατά τον Αλιμο, μια κατά το Φάληρο, με αταραξία αγέρωχη! Ούτε μνημόνια τον ένοιαζαν ούτε συμφωνίες ούτε δημοψηφίσματα. Δεν ξέρω ακριβώς, υποθέτω όμως ότι σε ανάλογες συνθήκες πολιτικής έξαψης ο Αριστοφάνης εμπνεύστηκε τους «Ορνιθες», την ωραία (αυτός ο κατά τα λοιπά αριστοκρατικός) δημοκρατία των πουλιών που όρθωσαν σύνορα στους ανθρώπους.
Λέω πως αυτή την αταραξία του χθεσινού γλάρου -να την πω ψυχραιμία με όρους ανθρώπινους- τη χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή όσο τίποτα. Το λέω γιατί άναψε χθες το πρωί το τηλέφωνό μου, από τους μεν, που ήταν εναντίον του δημοψηφίσματος φτάνοντας έως την καταστροφή του τόπου, και από τους δε, που ήταν υπέρ, παραπέμποντας στην Εθνική Αντίσταση.
Συμπτωματικά, 50 χρόνια από τα Ιουλιανά! Προσωπικά (ας μου επιτραπεί, γιατί είχα μελετήσει το ζήτημα σε φοιτητική εργασία, στο Συνταγματικό Δίκαιο, με θέμα τη λαϊκή κυριαρχία) θεωρώ το δημοψήφισμα, για πολλούς λόγους, κυρίως για το εύπλαστο του χαρακτήρα του, την πιο νοθευμένη μορφή λαϊκής ετυμηγορίας και τη λιγότερο δημοκρατική.
Ωστόσο, είναι δικαίωμα κάθε κυβέρνησης, όταν κρίνει ή νομίζει, να το αποφασίζει. Αν πάλι πιστεύει πως με το δημοψήφισμα μπορεί, μέσω του λαού, να στείλει μήνυμα στους γνωστούς αποδέκτες, το πρώτο μήνυμα που έλαβε ο λαός από την κυβέρνηση, χθες, ήταν να σχηματίσει ουρές μπροστά στα ATM.
Εν πάση περιπτώσει, υπάρχει και η συμμετοχή/προθυμία του λαού στα δημοψηφίσματα. Σε κάθε περίπτωση, ψυχραιμία. Συμπεράσματα την άλλη Κυριακή…
