Το είδα προχθές στην «Εφ. Συν.» και το πρώτο που σκέφτηκα ήταν: «Πάλι σταφιδικό ζήτημα;». «Σταφιδοπαραγωγοί σε απόγνωση», ο τίτλος, σε ρεπορτάζ του Μ.-Α. Κωνσταντόπουλου, και η σύνοψη: «Συλλαλητήριο των σταφιδοπαραγωγών της Πελοποννήσου στην Αθήνα την Παρασκευή (σημ. σήμερα δηλαδή) με ζητούμενο την απόσυρση του αποθέματος σταφίδας, αλλά και την παράλληλη στήριξή τους – Σε ελεύθερη πτώση οι τιμές του “μαύρου χρυσού” (σημ. της μαύρης σταφίδας) της χώρας – Εξωστρεφή δέσμη μέτρων, πέρα από την κρατική παρέμβαση, ζητούν εκπρόσωποι του κλάδου».
Μάλιστα. Νέο σταφιδικό ζήτημα και νέα σταφιδική κρίση· από το 1890 στο 2021. Από τα παλιά, τα λησμονημένα, στα τωρινά, τα καυτά και επίκαιρα. «Με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα βάζω! Τι έχουν τα έρμα και ψοφούνε;» απορούσε στην απόγνωσή του ο τσοπάνος του παλιού ανέκδοτου. Ιδια γεύση, λέω εγώ. Αν δούμε τις κρίσιμες λέξεις στο ρεπορτάζ του Κωνσταντόπουλου και τις συγκρίνουμε με τις κρίσιμες λέξεις στα ρεπορτάζ της δεκαπενταετίας 1890-1905 (τόσο περίπου διήρκεσε η μεγάλη σταφιδική κρίση –το σταφιδικό ζήτημα– που άλλαξε τον οικονομικό προσανατολισμό και μετέβαλε τον πληθυσμιακό χάρτη της χώρας), είναι περίπου ίδιες, με κυριότερη τη λέξη «απόθεμα».
Ολη η κρίση περιστράφηκε γύρω από το αδιάθετο απόθεμα, την τύχη του και την εκμετάλλευσή του με διάφορους τρόπους, εκ των οποίων οι αθέμιτοι ήταν οι… εντιμότεροι. Η ειδική κρίσιμη λέξη τότε ήταν το «παρακράτημα» (ποσότητας της παραγωγής από το Δημόσιο που τη διαχειριζόταν με τρόπο που δεν δυσαρεστούσε τους εμπόρους, μια «κλίκα»). Τώρα είναι τρεις λέξεις, προτεινόμενες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή: «αγοραστής ύστατης καταφυγής» το κράτος, το οποίο όμως, όπως υποστηρίζουν οι σταφιδοπαραγωγοί, δεν… αγοράζει. Οπότε, πέφτουν οι τιμές… στα χέρια των εμπόρων, μια «κλίκα» πάλι. Τι διδάσκουν αυτά; Απολύτως τίποτα! Λες και δεν πέρασε μέρα…
