Της ζωής μας γωνιές και στιγμές

Είπα να βγούμε για λίγο από τα θλιβερά των ημερών μας με «μια λεπτή κοντυλιά τερπνή», όπως συνιστά ο Σολωμός: Ο συμπαθής και ευγενής Πάτροκλος, γαμπρός στον Λαύκο -έχει παντρευτεί Λαυκιώτισσα- πρωί πρωί σκούπιζε τον δρομάκο μπροστά στο σπίτι τους. Καθημερινή του προσφορά στην κοινότητα! Εχει διαμορφώσει και, αντίκρυ, μια γωνιά σε κήπο: λουλούδια, χαμηλή βλάστηση, ένα τραπεζάκι, δυο-τρεις καρέκλες καταμεσής, να πίνουν τον πρωινό καφέ με τη γυναίκα του. Ολα ζηλευτά, ομορφιά και τάξη, ούτε επαγγελματίας σχεδιαστής κήπων να ήταν!

Τον καλημέρισα. «Πάτροκλε,», είπα, «θα εισηγηθώ στον δήμο να αθλοθετήσει βραβείο ομορφιάς και θα προτείνω το πρώτο να δοθεί σε σένα!». Γέλασε εγκάρδια: «Ολη η γειτονιά είναι περιποιημένη, με τις γωνιές της!» μου απάντησε, σαν να μου έλεγε ότι η διάκριση δεν ανήκει μόνο στον ίδιο, ανήκει στη γειτονιά. «Αλλωστε…» συμπλήρωσε, «τι είναι η ζωή μας; Κάποιες γωνιές και κάποιες στιγμές! Ετσι δεν είναι;..».

Ετσι είναι Πάτροκλε, σκέφτηκα, κάποιες γωνιές και κάποιες στιγμές. Αλίμονο σε κείνους που ούτε γωνιές έφτιαξαν ούτε στιγμές χάρηκαν στη ζωή τους! «Τι δουλειά κάνει ο Πάτροκλος;» ρώτησα μετά τον Μανώλη τον καφετζή πίνοντας τον καφέ μου. «Δάσκαλος» απάντησε. «Και ο ίδιος και η γυναίκα του είναι δάσκαλοι» πρόσθεσε. Το «ευ ζην» λοιπόν, που το χρωστούσε ο Αλέξανδρος στον Αριστοτέλη! Γωνιές και στιγμές! Την επομένη, σε έκθεση καλλιτεχνημάτων ντόπιων και παρεπιδημούντων δημιουργών, στην πλατεία, είδα δυο πίνακες (τοπία) του δάσκαλου!

«Τι είναι η ζωή; πολλές στιγμές!» γράφει η Κατερίνα Τσιρίδου στο βιβλίο της (που με προκάλεσε ο τίτλος του…) «Επαγγελματίας χοντρή…» (Ελληνοεκδοτική). Βιβλίο ψυχής. Τρυφερή διαμαρτυρία για τη δικαιοσύνη του σώματος. Γραμμένο με άφθονο χιούμορ και πολλή ευαισθησία. «Ευτυχώς», παραθέτει σε άλλη σελίδα, «που ο καθρέφτης δεν τα δείχνει όλα»!