Του κηρίου ΔΕΗθώμεν

Αντί να κοιτάμε τα χάλια μας, που η ενεστώσα κυβέρνηση αορίστου χρόνου τα κάνει πιο χάλια κι από χάλια, με την αντιπολίτευση να ενασχολείται, κυρίως, με τα της κομμωτικής, κάνουμε και λογοπαίγνια με προσευχές, τρομάρα μας. Η λέξη κηρίο(ν) στην οποία προσευχόμαστε μετά το διαφαινόμενο ξεπούλημα της ΔΕΗ [προχωρούν σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, οι αθεόφοβοι, χωρίς να συμμετέχει στην αύξηση το Δημόσιο, που ελέγχει τη ΔΕΗ με ποσοστό 51,12%· ξεπούλημα του κερατά δηλαδή, κι ας λένε ό,τι θέλουν!], ετυμολογείται από την κηρήθρα της κυψέλης και είναι το γνωστό μας κερί, που, μετά την ανακάλυψη του ηλεκτρισμού, έγινε μονάδα μέτρησης ηλεκτρικής φωτεινής πηγής, του γλόμπου για παράδειγμα, και έμεινε, έκτοτε, να λέμε: λάμπα (φωτεινή πηγή) τόσων κηρίων (κεριών) έντασης.

Τα μάθαμε αυτά, κουτσά-στραβά, στο Γυμνάσιο (προ Λυκείων…) κι έρχεται τώρα μια κυβέρνηση, από τις χειρότερες μεταπολεμικές, θεωρώ, με εξαίρεση την περίοδο της χούντας, να μας κάνει… γυμνάσια με τη ΔΕΗ, τη μεγαλύτερη και πλέον στρατηγική, εθνικού ενδιαφέροντος, βιομηχανία της χώρας, και να μας στέλνει να προσευχόμαστε στα κεριά (και με κεριά, χάριν οικονομίας…), άδοντες ρεμπετοειδώς: «Αναψέ το, άναψέ το, το κερί το σπαρματσέτο…». Καθώς μας κολλάνε το σίδερο πάνω στη βράση των ανατιμήσεων στα καύσιμα διεθνώς, όπερ «διεθνώς» σημαίνει στα καθ’ ημάς εκ παραδόσεως «πολλαπλασίασε επί τρία τουλάχιστον»!

Και τι λένε επ’ αυτού τα τζίνια (της κυβέρνησης, αλλά διά στόματος διοικήσεως της ΔΕΗ); Πόσο θα πάει το μαλλί για όσους από μας δεόμεθα υπέρ και μετά κηρίου; Πόσο θα μας κοστίσει η αύξηση κεφαλαίου στη μεγαλύτερη δημόσια επιχείρηση, χωρίς μάλιστα να μετέχει στην αύξηση το Δημόσιο; «Οχι μόνο δεν θα ζημιώσουμε, αλλά θα έχουμε και κέρδος», λένε. Γιατί έτσι «θα μειωθεί η εξάρτηση από τις έξωθεν ανατιμήσεις!» λένε. Ας λένε. Εμείς… κερί και λιβάνι!