Δούναι ορατό, λαβείν αθέατο

Τον πάω τον Χατζηδάκη. Είναι βέβαια το μέρος στο όλον: κυβέρνηση και ο επικεφαλής Μητσοτάκης. Αλλά ο Χατζηδάκης είναι από τους συνεπέστερους της νεοφιλελεύθερης διαλυτικής ραψωδίας: Οπου και να τον σπείρεις, είσαι βέβαιος ότι χορτάρι της προκοπής αποκλείεται να φυτρώσει· ούτε πρόβατα σαράντα ημερών πείνας δεν θα το αγγίξουν. Επιπλέον, ως καθωσπρέπει νεοφιλελεύθερος λικβινταριστής, μετά από κάθε του κατόρθωμα αισθάνεται υπερήφανος, όπως αισθάνονται άπαντα τα ευφυή άτομα και μόρια.

Δεν θυμάμαι –και βαριέμαι να γκουγκλάρω, δεν έχει και νόημα– από ποια υπουργεία έχει διέλθει στη μονοκομματική πολιτική του πορεία· νομίζω, ποτέ δεν έκανε τίποτ’ άλλο στη ζωή του εκτός από κόμμα και υποδιαστολή, από… εννιά χρόνων που οργανώθηκε στη Ν.Δ. Παίδων. Θυμάμαι όμως, ενδεικτικά, το πάλαι ποτέ Συγκοινωνιών, τότε που «σκότωσε» την Ολυμπιακή με τίμημα 1 (ένα) ευρώ και τη διαβεβαίωση ότι από τα οφέλη εκ της «δολοφονίας» (τα «πεταμένα λεφτά» στην Ολυμπιακή δηλαδή) το κράτος θα ιδρύει κάθε χρόνο ένα νοσοκομείο και δώδεκα σχολεία. Οσο τα είδατε, τα είδαμε.

Ως υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας δε έως τις αρχές τρέχοντος έτους, ανόρθωσε και μεγέθυνε τη βιομηχανική παραγωγή έως το μη περαιτέρω, ενώ στο περιβάλλον ανύψωσε τείχος νομοθετικό που θα απέκλειε, πρώτον, τις πυρκαγιές στα δάση και, δεύτερον, τις ποικίλες όσες εκμεταλλεύσεις και ιδιωτικοποιήσεις επί των κεκαυμένων. Το τι ακολούθησε ήταν ζήτημα τύχης ή ατυχίας. Αν και το τυχαίο, όπως είπε κάποιος, για να πετύχει, θέλει οργάνωση.

Τώρα με μία διάταξη που «μόνο τυχαία δεν ήταν», όπως σημειώνει η χθεσινή «Εφ.Συν.», ως υπουργός Εργασίας πλέον, κάνει «ντελίβερι» υπέρ των εταιρειών διανομής τροφής (που θησαυρίσανε με τον κορονοϊό) και… προάγει τους ντελιβεράδες (διανομείς), από εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης (και δικαιωμάτων), σε αυτοαπασχολούμενους με αποδείξεις, ακόμα και εις βάρος του ΕΦΚΑ! Αξιος…