Φεύγοντας για θάλασσα, ξέχασα τη μάσκα κορονοϊού. Χωρίς μάσκα, δεν μπαίνεις σε λεωφορείο! Πήρα μία από φίλο. Φτάνοντας, είδα πως είχα ξεχάσει το μαγιό. Σε κατάστημα της παραλίας, το μαγιό ήταν… φαρμάκι. Παρά ταύτα, θα το αγόραζα, αν δεν ήταν το ρίσκο με τις τσούχτρες, που φέτος έκαναν διακοπές και στον Παγασητικό! «Τόσα λεφτά, για μια βουτιά και αν… ούτε Κυανή Ακτή!», σκέφτηκα, άραξα στο καφενείο και παράγγειλα καφέ.
Χαζεύοντας θάλασσα, γλάρους, βαρκούλες, φιγουρατζίδικα ταχύπλοα και άλλα… δεινά, η τύχη μού φύλαξε να δω θαυμάσιο ερωτικό θέαμα· μάλιστα, από κει που δεν περίμενα. Κακώς. Ζήτημα ανόητων προκαταλήψεων, έως ρατσιστικών! Ξεκίνησε να μπαίνει, αργά αργά, στη θάλασσα, κυρία γύρω στα εξήντα, δίχρωμο μπικίνι, μπλε-γαλάζιο, ξανθό μαλλί δεμένο κότσο ψηλά, προφανώς για να μην το βρέξει, υπέρβαρη. Με δυσκολία μπήκε, έφτασε μέχρι το λαιμό, έκανε δυο-τρεις κινήσεις στο νερό και στάθηκε. Ομολογώ, λυπήθηκα. «Πού το πάει τόσο βάρος!», σκέφτηκα, «Πώς το κυκλοφορεί!».
Αμέσως μετά, την ακολούθησε κύριος, ίδια περίπου ηλικία, ίσως κάτι μεγαλύτερος, επίσης ευτραφής, αλλά στο λεπτότερο, σαφώς πιο ευκίνητος. Η κυρία, μόλις την έφτασε ο κύριος, με χάρη νεανίδας, λάμποντας από χαρά, τον αγκάλιασε από τον λαιμό και τυλίχτηκε πάνω του. Εκείνος τη σήκωσε στην αγκαλιά του κι εκείνη, αφημένη στα χέρια του με τυφλή εμπιστοσύνη, έκανε κινήσεις κολυμβητικές, εξόχως δε ηδυπαθείς, πλέουσα, κυριολεκτικά, στην ευτυχία.
Αυτή η ερωτική πανδαισία του ευτραφούς ζεύγους μέσα από χορευτικές κινήσεις στο νερό, όπως η… συγχρονισμένη κολύμβηση, αλλά σε… slow motion, πρέπει να διήρκεσε μισή ώρα. «Καλά που μου φάνηκε ακριβό το μαγιό!», σκέφτηκα. Θα έχανα θέαμα μοναδικό, τερπνό και απόλυτα αισιόδοξο, χωρίς εκπτώσεις. Βιαζόμαστε κάποιες φορές στις κρίσεις μας. Λάθος!
ΥΓ. Στη μνήμη της Χριστίνας. Οχτώ χρόνια σαν σήμερα…
